malayaalam.com

Malayalam BlogAggregate Classifieds YellowPage Politics News
നിഷ്‌പക്ഷം

ഉച്ചരിക്കപ്പെടാത്ത വാക്ക് മൗനത്തെയും അമര്‍ച്ച ചെയ്ത ശബ്ദത്തെയും പറ്റി

എന്‍ എസ് മാധവന്‍
എപ്പോഴാണ് വാക്ക് ഉച്ചരിക്കപ്പെടാതിരിക്കുന്നത്? എപ്പോഴാണ് വാക്ക് തൊണ്ടയില്‍ കുടുങ്ങിയ മുള്ളുപോലെ എഴുത്തുകാരനെ (എഴുത്തുകാരന്‍ എന്നതിന് എഴുത്തുകാരി എന്നുകൂടി അര്‍ഥമുണ്ട്) ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നത്? എപ്പോഴാണ് വാക്ക് - എഴുത്തുകാരന്റെ/കാരിയുടെ പണിയുപകരണം - അമര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നത്? എപ്പോഴാണ് വാക്കിനെ പുറത്തുവിടാതെ, ഉള്ളിലിട്ടു മനനം ചെയ്ത് എഴുത്തുകാരന്‍ ആ മഹത്തായതും ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളതുമായ തീരുമാനം എടുക്കുന്നത്? വാക്കിനെ ഉള്ളില്‍ ഒതുക്കുക. മൗനം പാലിക്കുക. വാക്കും താനുമായുള്ള സ്വകാര്യബന്ധത്തെ പകല്‍വെളിച്ചം കാണിക്കാതിരിക്കുക. എഴുത്തിന്റെ സ്വകാര്യത കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക. ഉച്ചരിക്കപ്പെടാത്ത വാക്കാണ് എഴുത്തുകാരനെ നിര്‍വചിക്കുന്നത്. അകാലത്തില്‍ അന്തരിച്ച ഉദയഭാനുവിന്റെ ഒരു കവിതയില്‍ നിന്ന് ചില ഭാഗങ്ങള്‍ ഞാന്‍ വായിക്കുന്നു: കവിതയുടെ പേര്: ചിലത്. ചില വാക്കുകള്‍ ഇങ്ങനെയാണ് വെട്ടിമാറ്റി നോക്കൂ കവിതയുടെ ആദ്യവരിയില്‍ ത്തന്നെ വീണ്ടും സ്ഥാനം പിടിക്കും. മാര്‍ജിനു പുറത്തു തള്ളാമെങ്കിലോ പിടഞ്ഞു പിടഞ്ഞ് ഉള്ളില്‍തന്നെ തിരിച്ചെത്തി കണ്ണിറുക്കി ചിരിക്കും.

ചില വാക്കുകള്‍ എപ്പോഴും പിറുപിറുക്കും നര പടരുന്ന തലമുടിയെക്കുറിച്ച് ചില വാക്കുകള്‍ നിലവിളിക്കും ഉച്ചാരണശേഷി നഷ്ടപ്പെട്ടവന്റെ വായില്‍ക്കിടന്ന് അവ വീര്‍പ്പുമുട്ടും അര്‍ഥങ്ങളുടെ രാവണന്‍കോട്ടയില്‍ കേള്‍ക്കുന്നവര്‍ വഴിതെറ്റി അലയും. ചില വാക്കുകള്‍ ഇങ്ങനെ: അവ ഉച്ചരിക്കുമ്പോള്‍ സിംഹങ്ങളുടെ അമറല്‍ മഹാവനങ്ങളുടെ ആഴം അവയില്‍ മുഴങ്ങുന്നു ഇരുട്ടില്‍ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളുമായി അവ ചരിത്രത്തിന്റെ ആദിമ നഗരികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു. ഇനി ചില വാക്കുകള്‍ അവ ഉച്ചരിക്കപ്പെടുന്നില്ല അനാഥം ദമിതം ദലിതം. വാക്കുകളും എഴുത്തുകാരനുമായുള്ള ബന്ധം - എന്ത് ഉച്ചരിക്കണം, എന്ത് വിഴുങ്ങണം എന്നുതൊട്ട് എഴുത്തിനെ സംബന്ധിച്ച് എഴുത്തുകാരന്റെ തീരുമാനങ്ങളെപ്പറ്റിയുള്ള "ചിലത്" എന്ന കവിതയോടൊപ്പംതന്നെ വാക്കുകള്‍ മനസ്സില്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്ന വിചാരപ്രക്രിയയെപ്പറ്റിയുള്ള ഉദയഭാനുവിന്റെ ഈ വരികള്‍ കൂടി ഓര്‍ക്കുക: "തീര്‍ച്ചകളില്‍നിന്ന് തീര്‍ച്ച ഇല്ലായ്മകളിലേക്ക്" - എഴുത്തിലേക്കു ധ്യാനം, മനനം എന്നിവ കയറിവരുന്നതിന്റെ സൂചനയാണ് ഈ വരികള്‍ . സ്വമേധയാ ഉച്ചരിക്കപ്പെടാത്ത വാക്കുകള്‍ , അവ സൃഷ്ടിക്കുന്ന മൗനം, മൗനകാലത്തിലെ ധ്യാനം, വിഷാദം, പിന്നെ അനാഥവും ദമിതവും ദലിതവുമായ ഉച്ചരിക്കപ്പെടാത്ത വാക്കുകള്‍ , എഴുത്തുകാരനും അവന്‍/അവള്‍ ജീവിക്കുന്ന സമൂഹം, ആ സമൂഹത്തിന്റെ അധികാരഘടനയുമായുള്ള എഴുത്തുകാരന്റെ ബന്ധം- ഇതെല്ലാം കൂടിയുള്ള ഒരു ലോകത്തിലാണ് എഴുത്തുകാരന് ഉച്ചരിക്കണമോ വേണ്ടയോ എന്ന തീരുമാനം എടുക്കുന്നത്. അല്ലെങ്കില്‍ ആ തീരുമാനം എടുക്കുവാന്‍ കെല്പില്ലാതെ പോകുന്നത്.

എഴുത്ത് ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രക്രിയയാണ്. മൗനം അതുകൊണ്ട് അതിന്റെ തുടര്‍ച്ചയും. എഴുത്തില്‍ വ്യാപരിക്കുന്നവര്‍ക്ക് പലപ്പോഴും സമകാലിക രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഭാഗമാകാന്‍ കഴിയാത്തതുകൊണ്ട്, രാഷ്ട്രീയം എഴുത്തുകാരനെ നിശ്ശബ്ദനാക്കുന്നു; വായ് പൊത്തി മൂടുന്നു; ശബ്ദം അമര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നു. ഉദയഭാനുവിന്റെ "ചോദ്യങ്ങള്‍" എന്ന കവിതയിലെ ഈ വരികള്‍ ഓര്‍ക്കുക: ആസുരമായ ക്രൗര്യത്തോടെ വര്‍ത്തമാനം ഇരുട്ടുമ്പോള്‍ സിരകളില്‍ മുള്ളു മുളയ്ക്കുമ്പോള്‍ ഒഴിഞ്ഞ കൈക്കുമ്പിളുമായി കവി കാത്തിരിക്കുന്നു. രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യങ്ങളോട് ഏറ്റുമുട്ടുവാന്‍ പറ്റാത്ത, നിശ്ശബ്ദത കൈവരിക്കുവാന്‍ വര്‍ത്തമാനകാലത്തിന്റെ ആസുരമായ ക്രൗര്യത്താല്‍ തന്നെ നിര്‍ബന്ധിതനാകുന്ന കവിയുടെ നിസ്സഹായത എഴുത്തുകാരന്റെ നെറ്റിയിലെ അടയാളമാണ്. ഉദയഭാനുവിന്റെ കവിതകളില്‍നിന്ന് കണ്ടെത്തിയതാണ് ഈ ഭാഷണത്തിന്റെ മൂന്ന് മൂലകങ്ങള്‍ : ഒന്നാമതായി വാക്കുകള്‍ ഉച്ചരിക്കണമോ വേണ്ടയോ, അല്ലെങ്കില്‍ നാം അറിയാതെതന്നെ ഉച്ചരിച്ചുപോകുന്ന വാക്കുകള്‍ , രണ്ട്- എഴുത്തിനെപ്പറ്റി മനനം ചെയ്യുമ്പോള്‍ തീര്‍ച്ചയില്‍നിന്ന് തീര്‍ച്ചയില്ലായ്മയിലേക്ക്, കണ്ണഞ്ചിക്കുന്ന വ്യക്തതയില്‍നിന്ന് അവ്യക്തതയിലേക്ക്, ഒരുതരം മൂടലിലേക്ക് എഴുത്തുകാരനെ എത്തിക്കുന്ന അവസ്ഥ. ഈ തീര്‍ച്ചയില്ലായ്മകള്‍ തന്നെയാണ് എഴുത്തിലേക്ക് ധ്യാനം കൊണ്ടുവരുന്നത്.

മൂന്നാമത,് ആദ്യം പറഞ്ഞ രണ്ടു കാര്യങ്ങളില്‍നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. അത് എഴുത്തുകാരന്റെ മേല്‍ അധികാരവ്യവസ്ഥ അടിച്ചേല്‍പ്പിക്കുന്ന നിശ്ശബ്ദതയാണ്; അല്ലെങ്കില്‍ അത്തരത്തില്‍ ഒരു പീഡനം ഏറ്റുവാങ്ങുവാന്‍ പറ്റാത്ത കവി പലപ്പോഴും അബോധതലത്തില്‍ സ്വീകരിക്കുന്ന മൗനം. അതും അമര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെട്ട ശബ്ദം തന്നെയാണ്. ഉദയഭാനുവിനെപ്പറ്റി ആലോചിക്കുമ്പോഴെല്ലാം അനുവാചകന്റെ മനസ്സില്‍ കയറിവരുന്ന മൂന്ന് ജ്വലിക്കുന്ന ബിന്ദുക്കള്‍ -എഴുത്ത്, മൗനം, അമര്‍ച്ചചെയ്യപ്പെട്ട ശബ്ദം - കോര്‍ത്തിണക്കിയാണ് ഈ ഭാഷണം തയ്യാര്‍ ചെയ്തിട്ടുള്ളത്. അതുകൊണ്ട് അതിന്റെ തലക്കെട്ട് ഉദയഭാനു തുറന്നുവിടുന്ന രൂപകസഞ്ചയത്തെ പ്രകടിപ്പിക്കുവാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു: "ഉച്ചരിക്കപ്പെടാത്ത വാക്ക്, മൗനത്തെയും അമര്‍ച്ച ചെയ്ത ശബ്ദത്തെയും പറ്റി" ആദ്യമായി എഴുത്തിനെയും എഴുത്തുകാരന്റെ മൗനത്തെയും പറ്റി. എഴുത്തുകാരന്റെ മൗനം രണ്ടു തരത്തിലാണ്: ഒന്ന് രചനാപ്രക്രിയയില്‍ നില്‍ക്കുന്ന വിണ്ടുപിളരല്‍ . അല്ലെങ്കില്‍ , എഴുത്തിന് സംഭവിക്കുന്ന മുറിവ് - ക്ഷതം. ഈ മൗനത്തിന് ചരിത്രപരമായോ ജീവചരിത്രപരമായോ ഉള്ള കാരണങ്ങള്‍ ഉണ്ടായേക്കാം. ഉദയഭാനുവിന്റെ എഴുത്തിനെ മാത്രം മുന്‍നിര്‍ത്തി പറയുകയാണെങ്കില്‍ അത് മുഴുവന്‍ സംഭവിച്ചിട്ടുള്ളത് മൂന്നോ നാലോ തവണ ചെയ്ത കവിതകളുടെ മഴക്കാലങ്ങളിലാണ്.

ആദ്യത്തെ പറ്റം കവിതകള്‍ - തുടര്‍ച്ചയായി മഴ പെയ്ത ദിനങ്ങള്‍ - 1976 ലാണ്. പിന്നെ 1994ല്‍ , ഒടുവില്‍ 2000ല്‍ . ഇതിനിടയിലും ഇതിനുശേഷവും വല്ലപ്പോഴും പെയ്ത മഴകളായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതകള്‍ . ഏതാണ്ട് 33 കൊല്ലം നീണ്ടുനിന്ന സൃഷ്ടിസപര്യയില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ "സമ്പൂര്‍ണകവിതകള്‍" എന്ന പുസ്തകത്തില്‍ ആകെയുള്ളത് 43 കവിതകള്‍ മാത്രം. അതായത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനകളില്‍ മൗനം കുത്തിനിറച്ചിരിക്കുന്നു. കവിതകള്‍ എഴുതാത്ത സമയത്ത് കവി നിശ്ശബ്ദനായിരുന്നു. അതായത് എഴുത്തിനെക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ മൗനം. ഇവിടെ പ്രതിപാദിക്കുന്ന മൗനത്തിന്റെ ഒന്നാം ഭാഷ്യം - രചനാപ്രക്രിയയില്‍ സംഭവിക്കുന്ന മുറിവ് - എല്ലാ എഴുത്തുകാര്‍ക്കും ഒരിക്കല്‍ അല്ലെങ്കില്‍ മറ്റൊരിക്കല്‍ നേരിടേണ്ട ഒരു പ്രതിസന്ധി തന്നെയാണ്. ഈ പ്രതിസന്ധിയുടെ കാരണങ്ങള്‍ തേടേണ്ടത് എഴുത്തുകാരന്റെ ജീവചരിത്രത്തിലല്ല. തീര്‍ച്ചയായും അല്ല. അതിനുള്ള കാരണം പകല്‍വെളിച്ചം പോലെ പ്രകടമാണ്. എല്ലാ ജീവചരിത്രങ്ങളും അതെഴുതുന്ന കാലത്തെ സംവാദങ്ങള്‍ , ആശയ സംഹിതകള്‍ സ്വീകരിക്കുന്നു.

ഒരു എഴുത്തുകാരനെ വര്‍ത്തമാന കാലവുമായി മെരുക്കിയെടുക്കുവാനുള്ള പ്രക്രിയയാണ് ജീവചരിത്രമെഴുത്ത്. അതുകൊണ്ട് ഒരു എഴുത്തുകാരന്റെ മൗനങ്ങള്‍ തേടേണ്ടത് അയാളുടെ ജീവിതത്തില്‍ തീര്‍ച്ചയായും അല്ല, മറിച്ച് അയാള്‍ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന കാലഘട്ടത്തിലാണ്. എഴുത്തുകാരന്റെ മുമ്പില്‍ , ഇന്ന്, രണ്ട് മാര്‍ഗങ്ങളേ ഉള്ളൂ. ഇടയ്ക്കിടെ നിശ്ശബ്ദനായി പിന്‍വാങ്ങുക. അല്ലെങ്കില്‍ ആള്‍ക്കൂട്ടത്തില്‍ ചേര്‍ന്ന് തുടര്‍ച്ചയായി കലപില കൂട്ടുക. ഉള്ളിലേക്ക് വലിയാത്ത എഴുത്തുകാരന്‍ ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്്. അവന് സ്വന്തമായി മനസ്സ് ഇല്ല; വിചാരങ്ങള്‍ ഇല്ല. ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിന്റെ ആര്‍പ്പ് അവനെ വികാരപരവശനാക്കുന്നു. അവന്‍ ആള്‍ക്കൂട്ടത്തില്‍ ചേരുന്നു. അതോടെ അവന്‍ എഴുത്തുകാരനല്ലാതെ ആകുന്നു. ആള്‍ക്കൂട്ടം എന്ന വാക്ക് വര്‍ത്തമാനകാല കേരളത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വളരെ ചിന്തിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സങ്കല്പമാണ്. ഏലിയാസ് കാനേറ്റിയുടെ "ആള്‍ക്കൂട്ടവും അധികാരവും" എന്ന പുസ്തകത്തില്‍ ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിനെ വിവരിക്കുന്നത് കേരളത്തിനും ബാധകമാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു. ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ ലക്ഷണം കാനേറ്റി പറയുന്നു, അതിന് വളര്‍ന്നു വലുതാകണം എന്നാണ്. രണ്ടാമത്തേത് ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിന്റെ ഉള്ളില്‍ സമത്വബോധമുണ്ട്. മൂന്നമത്തേത് ആള്‍ക്കൂട്ടം ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ഘനത്വമാണ്. തിക്കും തിരക്കിലുമാണ് ആള്‍ക്കൂട്ടം ആവിഷ്കരിക്കപ്പെടുന്നത്. നാലാമത്തേത് ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിന് ദിശാബോധം വേണമെന്നാണ്. ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിന് നേടിയെടുക്കുവാന്‍ എന്തെങ്കിലും ലക്ഷ്യം വേണമെന്നാണ്. കേരളീയ സമൂഹം പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന പൊതുലക്ഷണങ്ങള്‍ കാനേറ്റി പറഞ്ഞ ആള്‍ക്കൂട്ടത്തില്‍നിന്ന് വ്യത്യസ്തമല്ല. ഇവ ഞാന്‍ ആശയങ്ങളുടെ തലത്തില്‍ നിര്‍ത്തിക്കൊണ്ട് വായനക്കാരുടെ ചിന്താമണ്ഡലങ്ങളിലേക്ക് തുറന്നുവിടുന്നു. ഉദാഹരണങ്ങള്‍ പറഞ്ഞാല്‍ ഇവയെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ ഭാവനയ്ക്ക് അതിരുകള്‍ വരയ്ക്കേണ്ടി വരും. കാനേറ്റി പറയുന്ന മറ്റൊരു രൂപകമാണ് പറ്റങ്ങള്‍ . ചെന്നായ് പറ്റം എന്ന വാക്കിലെ പറ്റം. കൂട്ടമായി വേട്ടയാടുന്നവര്‍ . അഭിപ്രായ രൂപീകരണത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ മതം, രാഷ്ട്രീയം, വര്‍ഗം എന്നീ പലതരത്തിലുള്ള നമ്മുടെ ചിന്തയെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന അഭിപ്രായ രൂപീകരണ ഫാക്ടറികള്‍ കേരളത്തില്‍ പറ്റങ്ങളെപ്പോലെയാണ് പെരുമാറുന്നത്. അങ്ങനെ, ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിന്റെ കലപിലയും പറ്റങ്ങളുടെ ഏകാഗ്രമായ മുന്നേറ്റങ്ങളും കണ്ട് സ്തബ്ധനാകുന്ന എഴുത്തുകാരന്‍ എന്തു ചെയ്യണം? ആള്‍ക്കൂട്ടത്തില്‍ ചേരുക അല്ലെങ്കില്‍ നിശ്ശബ്ദനാകുക. ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിന്റെ മാധ്യമം കലപിലയാണ്. ആരവം. ഇംഗ്ലീഷില്‍ ആൗ്വ്വ. ഇങ്ങനെ ചെവിയില്‍ തുടര്‍ച്ചയായി മുഴങ്ങുന്ന ഈ ശബ്ദത്തിന് അടിയറവ് പറയുവാന്‍ എഴുത്തുകാരന്‍ തയ്യാറാകുന്നില്ലെങ്കില്‍ അവന് നിശ്ശബ്ദനാകുക മാത്രമേ സാധ്യമാകൂ. ഇതുവരെ പറഞ്ഞത് എഴുത്തില്‍ മൗനം ഒരു വിണ്ടുപിളരലായി കടന്നുവരുന്നതിനെപ്പറ്റിയാണ്. രണ്ടാമതായി പറയേണ്ട മൗനം എഴുത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ധ്യാനത്തില്‍നിന്നും മനനത്തില്‍നിന്നും ലഭിക്കുന്ന മൗനം. സംഗീതത്തില്‍നിന്ന് ഒരു ഉപമ കടമെടുക്കുകയാണെങ്കില്‍ രണ്ട് സ്വരങ്ങള്‍ക്ക് ഇടയില്‍ പല മാത്രയിലും നിറയ്ക്കുന്ന നിശ്ശബ്ദതയുമായി ഇതിനെ താരതമ്യപ്പെടുത്താം. ഈ രണ്ടു തരത്തിലുള്ള മൗനങ്ങളെ-ആള്‍ക്കൂട്ടങ്ങളും പ്രബലവും അക്രമാസക്തമായ വിചാരധാരകളും അടിച്ചേല്‍പ്പിക്കുന്ന മൗനവും, രചനയുടെ ഭാഗമായി കവി സ്വീകരിക്കുന്ന മൗനവും-പൊരുത്തപ്പെടുത്തുക പ്രയാസകരമായിരുന്നു. എന്നാലും ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിന്റെ കവിയെ നിമിഷകവി എന്ന് വിളിക്കാം. ആള്‍ക്കൂട്ടത്തില്‍നിന്ന് മാറിനില്‍ക്കാത്ത കവി മനനത്തില്‍ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന നിശ്ശബ്ദത നഷ്ടപ്പെട്ട് ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിന്റെ ആരവത്തില്‍ അഭിരമിക്കുന്നു. അടിച്ചമര്‍ത്തിയ വാക്ക്; മൂടിക്കെട്ടിയ വായ; സിബ്ബിട്ട ചുണ്ട് ഇവയെല്ലാം കാലാകാലങ്ങളില്‍ വാക്കിനെ ഉച്ചാരണത്തില്‍ നിന്ന് മാറ്റിനിര്‍ത്തി. എല്ലാ അക്ഷരത്തിനും മന്ത്രമാകുവാനുള്ള കഴിവുണ്ട് എന്നാണ് ഋഗ്വേദം പറയുന്നത്. ആധുനികകാലത്തെ മന്ത്രം എല്ലാ അക്ഷരവും ഏതു നിമിഷവും നിശ്ശബ്ദമാകാം എന്നതാണ്. ഒരു വര്‍ഗം മറ്റൊരു വര്‍ഗത്തെ, ഭൂരിപക്ഷം ന്യൂനപക്ഷത്തെ, പുരുഷന്മാര്‍ സ്ത്രീകളെ, അങ്ങനെ അധികാരത്തിന്റെ പലതരം വിന്യാസങ്ങളില്‍ മേല്‍ക്കോയ്മയുള്ളവര്‍ കീഴാളരുടെ പക്കല്‍നിന്ന് ആദ്യം പിടിച്ചെടുക്കുന്നത് അവരുടെ ശബ്ദമാണ്. ശബ്ദം അടിച്ചമര്‍ത്തപ്പെട്ടാല്‍ ആശയവിനിമയം നിലയ്ക്കുന്നു. അധികാരത്തിന്റെ ഘടനകള്‍ക്ക് നിലനില്‍പ്പ് കൂടുന്നു. ഏതു തരത്തിലുള്ള സമരത്തിലായാലും സാഹിത്യം താഴേക്കിടയില്‍ നില്‍ക്കുന്നവരുടെ പങ്കാളിയായിരുന്നു. ശ്യാമളത അല്ലെങ്കില്‍ കറുപ്പിനെ (ിലഴൃശേൗറല) രാഷ്ട്രീയ പ്രത്യയമാക്കിയ അമേരിക്കയിലെ വര്‍ണവിവേചനത്തിന്റെ നാളുകള്‍ മുതല്‍ മറാത്തിയിലെ സവര്‍ണ സാഹിത്യകാരന്മാര്‍ക്ക് എതിരായി തുടങ്ങി ഇന്ത്യ മുഴുവന്‍ വേരോടിയ ദളിത് സാഹിത്യം വരെ സാഹിത്യം എങ്ങനെ ചെറുത്തു നില്‍ക്കലിന്റെ ഭാഗമായി എന്നത് നമുക്ക് നന്നായി അറിയാം. അതുപോലെതന്നെ പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ യൂറോപ്പില്‍ സ്ത്രീ വോട്ടവകാശത്തില്‍ തുടങ്ങിയ സ്ത്രീരാഷ്ട്രീയവും. ഇത്തരം പ്രകടവും അനുഭവവേദ്യവും ആയ സമരങ്ങളില്‍ അമര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടതും വീണ്ടെടുത്തതുമായ ശബ്ദങ്ങളെപ്പറ്റി പൊതുവെ അറിയാം. അതുകൊണ്ട് ജനാധിപത്യത്തിന്റെയും ആള്‍ക്കൂട്ടത്തില്‍ കാണപ്പെടുന്ന സമത്വത്തിലും പൊതു അഭിപ്രായത്തിന്റെ സമവായത്തിലും അടഞ്ഞുപോയ വായകളെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കുവാനുള്ള സമയമാണിത്.

പൊതു അഭിപ്രായത്തിന്റെ സമവായം വൈദ്യശാസ്ത്രത്തില്‍ പ്രകടമാകുമ്പോള്‍ വേറിട്ട് അഭിപ്രായം പറയുന്നവര്‍ മനോരോഗികളാകുന്നു. ഭീമമായ അഭിപ്രായ രൂപീകരണയന്ത്രങ്ങളുടെ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ കാരണം ന്യൂനപക്ഷ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ പുലര്‍ത്തുന്ന എഴുത്തുകാരന്‍ ഭ്രാന്തനോ നിശ്ശബ്ദനോ ആകുന്നു. ഈ ചരിത്രഘട്ടത്തില്‍ എഴുതുന്നവരേക്കാള്‍ കൂടുതലായി എഴുതാത്തവരാണ് ഉള്ളത്. അമര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെട്ട ശബ്ദത്തിന്റെ ചരിത്രം എല്ലാ അര്‍ഥത്തിലും മാനവരാശിയുടെ ചരിത്രമാണ്. അതിനെക്കുറിച്ച് പൊതുധാരണയുടെ കുറവ് ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട്, അതിന്റെ വ്യാപ്തി വളരെ അധികമായതിനാലും വര്‍ത്തമാനകാലത്ത് അതായത് ഇന്ന്, വാക്കുകള്‍ എങ്ങനെ അമര്‍ച്ച ചെയ്യുന്നു എന്ന് ഒന്നോടിച്ചു നോക്കാം. ഒന്നാമതായി അഭിപ്രായം പുനരുല്പാദിപ്പിക്കുന്ന മാധ്യമങ്ങള്‍ എങ്ങനെ ഏകരൂപം ഉള്ളതായി എന്നതാണ്. ഇതിന് അടുത്തകാലത്തെ ഒരു ഉദാഹരണം ഡല്‍ഹിയിലെ നോയ്ഡയില്‍ 629 കോടി രൂപയ്ക്ക് മായാവതി നിര്‍മിച്ച ദളിത് പ്രേരണാസ്ഥലിനെക്കുറിച്ചുള്ള മാധ്യമങ്ങളുടെ ഏകകണ്ഠേനയുള്ള അഭിപ്രായങ്ങളാണ്:

(ഒന്ന്) ഇത് പൊതുമുതല്‍ നശിപ്പിക്കുകയാണ്. മായാവതി പറയുന്നത് സംഭാവന പിരിച്ചിട്ടാണ് ഈ കൂറ്റന്‍ കെട്ടിടം നിര്‍മിച്ചതെന്ന്. (രണ്ട്) അത്യന്തം അഭംഗിയുള്ള കെട്ടിടസമുച്ചയം ആണ് ഇവര്‍ നിര്‍മിച്ചതെന്ന്. (മൂന്ന്) ശരി, ദളിതന്മാര്‍ക്ക് ആത്മാഭിമാനം പ്രദാനം ചെയ്യുവാനാണ് ഈ കെട്ടിടം നിര്‍മിച്ചതെങ്കില്‍ -പുരോഗമനവാദികളാണിങ്ങനെ പറയുക - ആ മുതല്‍മുടക്കിന് ആശുപത്രികളും വിദ്യാലയങ്ങളും നിര്‍മിച്ചുകൂടേ എന്നാണ്. നാലാമത്, യുപിയില്‍ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് അടുത്ത വേളയില്‍ മായാവതി സ്വയം പ്രചാരണത്തിനായി കാശ് ചെലവാക്കുന്നു എന്നാണ്. ഇതാണ് പൊതു അഭിപ്രായം. ഇതിന് എതിരായി കേള്‍ക്കുന്ന അഭിപ്രായങ്ങള്‍ ദളിതന്റെ പുറത്തു കൈ തട്ടി "ഭേഷ്" എന്ന മട്ടിലുള്ള ഉന്നതജാതരുടെ ഔദ്ധത്യം കലര്‍ന്നതാണ്. എന്നാല്‍ ഇന്നുവരെ കേള്‍ക്കാത്ത ഒരു അഭിപ്രായമുണ്ട്. മായാവതിക്ക് എതിരായുള്ള നാല് ആരോപണങ്ങള്‍ -കെട്ടിടത്തിന്റെ വാസ്തുശില്പപരമായ വൈരൂപ്യം, പൊതുമുതല്‍ നശിപ്പിക്കല്‍ , രാഷ്ട്രീയ ദുഷ്ടലാക്ക്, സ്വയംപ്രചാരണം - നൂറുശതമാനം യോജിക്കുന്ന മറ്റൊരു കെട്ടിടമുണ്ട് ഇന്ത്യയില്‍ . അതിനെക്കുറിച്ച് ആരും മോശമായി പറയുന്നത് ഞാന്‍ കേട്ടിട്ടില്ല. ഞാന്‍ പറയുന്നത് ഇന്ത്യ ഭരിച്ചിരുന്ന വിക്ടോറിയാ റാണിയുടെ ജൂബിലി ആഘോഷത്തിന്റെ ഭാഗമായി കൊല്‍ക്കത്തയില്‍ മാര്‍ബിളില്‍ നിര്‍മിച്ച വിക്ടോറിയ മെമ്മോറിയലിനെപ്പറ്റിയാണ്. മായാവതിയെ കല്ലെറിയുന്ന ആരും ഈ കെട്ടിടത്തിനെ കണ്ടിട്ടുള്ളതായി നടിക്കുന്നില്ല. ഇതില്‍ ദളിത് പ്രേരണസ്ഥലിനെ ചീത്തപറയുന്നതില്‍ യാതൊരു തരത്തിലുള്ള അനീതിയും ഉള്ളതായി നമുക്ക് തോന്നാത്തതിന് കാരണം 21-ാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ പൊതുഅഭിപ്രായം എടുത്താല്‍ പൊന്തിച്ചു മാറ്റാന്‍ പറ്റാത്ത ഉലക്കയായിരിക്കുന്നു എന്നതാണ്. മേല്‍പറഞ്ഞത് സാഹിത്യം ഉണ്ടാകുന്ന അന്തരീക്ഷത്തെപ്പറ്റിയാണെങ്കില്‍ അടുത്തത് മുന്‍കൂട്ടി സൃഷ്ടിച്ച പൊതുഅഭിപ്രായം സാഹിത്യത്തെ എങ്ങനെ ബാധിക്കുന്നു എന്ന് ഒരു ഉദാഹരണത്തില്‍കൂടി പരിശോധിക്കാം. ആവിഷ്കാരത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ എഴുത്തുകാരന്‍ പരമ സ്വതന്ത്രനാണ്. ഈ പറഞ്ഞത് മുന്‍കൂട്ടി കഥാതന്തു പറഞ്ഞുകൊടുത്ത് എഴുതിക്കുന്ന, നമ്മള്‍ "പൈങ്കിളി" എന്നുവിളിക്കുന്ന ജനപ്രിയ സാഹിത്യകാരന്‍ തൊട്ട് നോബല്‍ ജേതാവിനെ വരെ ബാധിക്കും.

ജനപ്രിയ സാഹിത്യകാരന് ഇടയ്ക്കു വച്ച് -ചിലപ്പോള്‍ ആഴ്ചതോറും- കഥാതന്തു പത്രമുതലാളി മാറ്റി പറഞ്ഞുകൊടുക്കുമായിരിക്കും. എന്നാല്‍ എഴുതാന്‍ ഇരുന്നാല്‍ അയാള്‍ പരമ സ്വതന്ത്രനാണ്. ധനത്തിന്റെ അതിപ്രസരം കാരണം എഴുത്തുകാരന്‍ മുതല്‍മുടക്കിന്റെയും വ്യവസ്ഥയുടെയും അടിമയാകുന്ന കാഴ്ച കഴിഞ്ഞ നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനം മുതല്‍ നമ്മള്‍ കാണുന്നത് സിനിമാപ്പാട്ടെഴുത്തിലൂടെയാണ്. ഉറുദുപോലെയുള്ള ഭാഷയില്‍ ഉള്ളപോലെ ഗസല്‍ പോലത്തെ കവിതാരൂപം മലയാളത്തില്‍ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടായിരിക്കാം സിനിമാപ്പാട്ട് നമുക്ക് ഒരു സാഹിത്യ രൂപമാണ്. എന്നാല്‍ മുതല്‍മുടക്കിന്റെ അതിപ്രസരം കാരണം, റിക്കാഡിങ് വ്യവസായം തഴച്ചുവളര്‍ന്നപ്പോള്‍ സിനിമാപ്പാട്ടെഴുതുന്ന കവി വെറും അടിമയാകുന്ന കാഴ്ചയാണ് നാം കാണുന്നത്. എന്റെ അന്വേഷണത്തില്‍ ആദ്യമായി ഈ പ്രവണത കണ്ടുതുടങ്ങിയത് 1965 മുതലാണ്. ആ വര്‍ഷത്തിലാണ് "ചെമ്മീനി"ലെ ഗാനസംവിധാനത്തിന് സലില്‍ ചൗധരി കേരളത്തില്‍ എത്തുന്നത്. വയലാറായിരുന്നു ഗാനങ്ങള്‍ എഴുതിയത്. വയലാറിന്റെ ഗാനങ്ങള്‍ക്ക് സലില്‍ ചൗധരി ഈണം പകര്‍ന്നു. അടുത്ത പടമായപ്പോള്‍ സലില്‍ ചൗധരിയുടെ ഈണത്തിന് വയലാറിനോട് ഗാനം രചിക്കുവാന്‍ പറഞ്ഞു. വയലാറിന് അത് പൂര്‍ണമായും ചെയ്യുവാന്‍ പറ്റിയില്ല. തുടര്‍ന്ന് മലയാള ഗാനശാഖയില്‍ എഴുത്തുകാരന്‍ സംഗീതസംവിധായകനോട് പൂര്‍ണമായി അടിയറവ് പറയുന്ന കാഴ്ചയാണ് നാം കാണുന്നത്.

സംഗീതസംവിധായകന്‍ ഈണം ഇടുന്നു, കവി അതിന് വാക്കുകള്‍ നല്‍കുന്നു. മൂലധനത്തിന് സാഹിത്യം പൂര്‍ണമായും അടിയറവ് പറയുന്ന ഈ കാഴ്ച ദയനീയമായത് പഴശിരാജ എന്ന പടത്തില്‍ തന്റെ ഈണത്തിനോടൊത്ത് ജ്ഞാനപീഠജേതാവായ നമ്മുടെ കവി ഒ എന്‍ വി കുറുപ്പ് എഴുതിയ ഗാനം വളര്‍ന്നില്ല എന്ന് ഇളയരാജ പറഞ്ഞപ്പോഴാണ്. ധനത്തിന്റെ അതിപ്രസരം, പൊതുഅഭിപ്രായത്തിന്റെ മേല്‍ക്കോയ്മ തുടങ്ങിയ സമീപകാല പ്രതിഭാസങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം പഴയ അടിച്ചമര്‍ത്തലുകളും ഇപ്പോഴും തുടരുന്നുണ്ടെന്ന് ഒന്ന് ഓര്‍മിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഇത് അവസാനിപ്പിക്കട്ടെ. മരണത്തെ ആഘോഷിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹമാണ് നമ്മുടേത്. മരണം, മരണചടങ്ങുകളില്‍ സര്‍ക്കാര്‍ ഇടപെടലുകള്‍ , പത്രവാര്‍ത്തകളില്‍ പൊടിപ്പും തൊങ്ങലുകളും, ചാനലുകളില്‍ മരിച്ചവരുടെ പരിചയക്കാരുടെ ബൈറ്റുകള്‍ , ഒടുവില്‍ മരിച്ചവരെപ്പറ്റിയുള്ള വാരികകളുടെ പതിപ്പുകള്‍ . എല്ലാ സാഹിത്യകാരന്റെയും സാംസ്കാരിക നായകന്റെയും മരണത്തില്‍ ഇത് പാലിക്കപ്പെടും.ഒരു മരണത്തിലൊഴിച്ച്:

അടുത്തകാലത്ത് കാലടി സംസ്കൃത കോളേജിലെ ഒരു പ്രൊഫസര്‍ മരിച്ചു. മരണപേജിലുള്ള മരണവാര്‍ത്തയില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഔദ്യോഗികസ്ഥാനം, ഭാര്യയുടെയും കുട്ടികളുടെയും പേരുകള്‍ , ഒടുവില്‍ ആ നാലുവരി വാര്‍ത്ത അവസാനിച്ചത് ഇങ്ങനെയാണ്: സംസ്കാരം വൈകുന്നേരം നാലുമണിക്ക് പച്ചാളം ശ്മശാനത്തില്‍! മരിച്ചത് പ്രസിദ്ധ കഥാകൃത്തായ സി അയ്യപ്പനായിരുന്നു. അതില്‍ കൂടുതല്‍ എന്തു പറയുവാന്‍ . മുഖ്യധാരാ മാധ്യമങ്ങള്‍ തീര്‍ച്ചയായും മലയാളത്തില്‍ ദളിത് ഭാവുകത്വം കാഴ്ചവയ്ക്കുവാന്‍ ശ്രമിച്ച എഴുത്തുകാരനെ തമസ്കരിക്കുന്ന രീതിയിലുള്ള രാഷ്ട്രീയമോ വിപണനതന്ത്രമോ വച്ചുപുലര്‍ത്തുന്നുണ്ടെന്ന രീതിയില്‍ ഞാന്‍ ചിന്തിക്കുന്നില്ല. ചില ശബ്ദങ്ങള്‍ നാം കേള്‍ക്കുന്നതേ ഇല്ല. ഉച്ചരിക്കപ്പെടാത്ത വാക്ക്:

മൗനത്തെയും അടിച്ചമര്‍ത്തപ്പെട്ടവരുടെയും ദ്രോഹിക്കപ്പെടുന്നവരുടെയും നിശ്ശബദതയെക്കുറിച്ച് ചില വിചാരങ്ങളാണ് ഇവിടെ ഞാന്‍ അവതരിപ്പിക്കുവാന്‍ ശ്രമിച്ചിട്ടുള്ളത്. ഇതിന് എനിക്ക് അവസരം നല്‍കിയ പ്രേരണ മുഹമ്മദ്, സോമശേഖരന്‍ , പിന്നെ അന്തരിച്ച കവിയുടെ സുഹൃത്തുക്കള്‍ ഹുസൈന്‍ , ദേവദാസ്, ഗീവര്‍ , ഷംസു, മുരളി, പ്രഭാകരന്‍ തുടങ്ങി എനിക്കറിയാവുന്നതും അല്ലാത്തതുമായ നീണ്ട നിര സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്ക് നന്ദി. എന്റെ ചിന്തയെ പ്രകോപിപ്പിച്ച, അകാലത്തില്‍ നമ്മെ വിട്ടുപിരിഞ്ഞ ഉദയഭാനുവിനും ഈ ശിഥിലചിന്തകള്‍ക്ക് കാഞ്ചിയായി ഭവിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ വരികളെയും ഓര്‍ക്കുന്നു: ഇനി ചില വാക്കുകള്‍ അവ ഉച്ചരിക്കപ്പെടുന്നേയില്ല അനാഥം ദമിതം ദലിതം

(തൃശൂരില്‍ നടത്തിയ പി ഉദയഭാനു സ്മാരക പ്രഭാഷണം)

*

വിഷയവിവരം


വലതുപക്ഷം
നിഷ്‌പക്ഷം
ഇടതുപക്ഷം
മതപക്ഷം
യുവപക്ഷം
ദളിതപക്ഷം
സ്ത്രീപക്ഷം