malayaalam.com

Malayalam BlogAggregate Classifieds YellowPage Politics News
നോവൽ

വഴിയമ്പലം - 8

അമ്പഴയ്ക്കാട്ട് ശങ്കരൻ
“കുഴപ്പം അതല്ല. നമ്മുടെ ഗുണ്ടകളാണെന്നാണ്‌ അവർ ധരിച്ചിരിക്കുന്നത്‌. ശിവാനന്ദനും മറ്റുള്ളവരും ഹോസ്‌റ്റലിൽ അകപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്‌.”

ശിരസ്‌സിന്റെ നിഴലുറങ്ങുന്ന രാഘവന്റെ മുഖത്തേക്ക്‌ നോക്കി. പരിഭ്രമത്തിന്റെ അലകൾ രഘവനിലേക്ക്‌ വ്യാപിക്കുന്നതായി തോന്നി. ഇവിടെ വെച്ച്‌ രാഘവനെ കണ്ടുമുട്ടിയത്‌ ഭഗ്യമായി.

“ഞാനങ്ങോട്ട്‌ ചെല്ലട്ടെ അവരവിടെ എന്ത്‌ ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ വിഷമിച്ചിരിക്കുകയായിരിക്കും”

“എന്ത്‌ ഭ്രാന്തൻ വർത്തമാനമാണ്‌ താനീപ്പറയുന്നത്‌. തന്നെ നിർബ്ബന്ധിച്ച്‌ വീട്ടിലേക്ക്‌ തിരിച്ചയക്കാൻ രാമേട്ടൻ പറഞ്ഞിട്ടാ ഞാൻ ഓടിക്കിതച്ച്‌ വന്നത്‌.”

“എന്താ നടന്നത്‌. താനവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നോ”

പുറത്ത്‌ നില്‌ക്കേണ്ടെന്ന്‌ കരുതി ചുറ്റും ശ്രദ്ധിച്ച്‌ രാഘവനോടൊപ്പം കോഫിഹൗസിന്‌ നേരെ നടന്നു.

നേരിയ വെളിച്ചം മാത്രമുള്ള ഒരു മൂലയിൽ കസേര വലിച്ചിട്ടിരുന്നു.

“തൽക്കാലം കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല. പോലീസ്‌ വന്നിട്ടേ പുറത്തിറങ്ങാവു എന്ന്‌ ശിവാനന്ദനോടും മറ്റും പറഞ്ഞിട്ടാ ഞാനിങ്ങോട്ട്‌ പോന്നത്‌.”

കാത്ത്‌ നില്‌ക്കുന്ന തലപ്പാവിട്ട വെയ്‌റ്ററൊട്‌ ഓർഡർ കൊടുത്തശേഷം തുടർന്നു.

“ഗെയ്‌റ്റ്‌ പിക്കറ്റിങ്ങ്‌ തുടങ്ങി എതാനും സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എവിടെ നിന്നോ വന്ന കുറെ ആൾക്കാർ അടി തുടങ്ങുകയാണുണ്ടായത്‌. നിമിഷങ്ങൾക്കകം കൃത്യമായി പ്ലാൻ ചെയ്ത പോലെ അവർ സ്ഥലം വിടുകയും ചെയ്തു. തെറ്റിദ്ധാരണമൂലം താനടക്കമുള്ളവരുടെ നേർക്ക്‌ ആക്രമണമുണ്ടാവാനും മതി. ടൗണിൽ നില്‌ക്കുന്നതുതന്നെ അപകടമാണ്‌. അതോണ്ടാ തന്നോട്‌ വേഗം സ്ഥലം വിട്ടോളാൻ പറഞ്ഞത്‌. ഒന്നുമില്ലാതെ രാമേട്ടൻ ഇങ്ങിനെയൊന്നൂം പറയില്ലല്ലോ.“

കാര്യത്തിന്റെ ഗൗരവം ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്താൻ നടത്തിയ ശ്രമം വിജയിച്ചുവോ എന്നറിയാൻ രാഘവന്റെ മുഖത്തേക്ക്‌ നോക്കി. അവിടെ സംശയത്തിന്റെ ചുളിവുകൾ അപ്പോഴും അപ്രത്യക്ഷമായിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല.

”എനിക്കൊരു സംശയം ഉണ്ട്‌. ഇതിന്റെ പിന്നിൽ പോൾ ബപ്രഹ്ലാദൻ ഗ്യാങ്ങ്‌ ഉണ്ടെന്നാണ്‌ തോന്നുന്നത്‌.“

”ഞാനും അത്‌ സംശയിക്കതിരുന്നില്ല.“

”ഒരു ഗ്ലാസ്‌ വെള്ളം.“

വെളുത്ത കളിമൺകപ്പുകളിൽ കാപ്പി കൊണ്ടുവന്ന്‌വെക്കുന്ന വെയ്‌റ്ററോട്‌ രാഘവൻ പറഞ്ഞൂ. ഇനിയെന്ത്‌ പറയണമെന്നറിയാതെ നിലത്ത്‌ നോക്കിയിരുന്നു.

ചെമന്ന കാർപ്പറ്റിട്ട നിലം. കറങ്ങുന്ന ഫാനിന്‌ കീഴെ പറന്നുയരാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ദിനപത്രത്തിന്റെ താളുകൾ. തലയുയർത്തി നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ണുകൾ ചെന്നുപതിച്ചത്‌ പെൻഡുലമുള്ള പഴയ ക്ലാസിക്‌ വാൾക്ലോക്കിലാണ്‌. ഒരു ദിവസംകൂടി യൗവനത്തിലേക്ക്‌ കടന്നിരിക്കുന്നു.

ക്ലോക്കിന്‌ കീഴെ വെളുത്തബോർഡിലെ കറുത്ത അക്ഷരങ്ങൾ സാധനങ്ങളുടെ വില സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അതിനുമപ്പുറം മൂന്ന്‌ ഛായാചിത്രങ്ങൾ.

ഗാന്ധിജി, നെഹ്‌റു, പിന്നെ എകെജി.

കാത്തുനില്‌ക്കുന്നവർക്കുവേണ്ടി നിങ്ങളുടെ ഇരിപ്പിടം കഴിയുംവേഗം കാലിയാക്കുക. ദീർഘചതുരാകൃതിയിലുള്ള ഹാർഡ്‌ബോർഡിന്നേൽ ഭംഗിയില്ലാത്ത അക്ഷരങ്ങൾ. ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോൾ അവിടെയവിടെയായി ചിതറിയിരിക്കുന്ന വിരലിലെണ്ണാവുന്ന ആളുകൾ. ചരി വന്നുപോയി.

“എന്താ ചിരിച്ചത്‌”

രാഘവന്റെ ശബ്ദം ഉണർത്തി.

“ഒന്നുമില്ല. ആ ബോർഡൊന്ന്‌ നോക്കു.”

“വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ നല്ല തിരക്കാണിവിടെ”

ബോർഡിൽ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട്‌ രാഘവൻ പറഞ്ഞു.

“കാപ്പി കഴിക്കു”

“എതായാലും ഞാനിപ്പോ പോവ്വാ. ശിവനന്ദന്റെയും എന്തെങ്കിലും വിവരം കിട്ടിയാൽ വീട്ടിലേക്ക്‌ വരണം”

അല്പം സന്തോഷം തോന്നി. ഓട്ടം വിഫലമായില്ലല്ലോ. രാഘവൻ കൂടുതൽ വാശി പിടിക്കുമെന്നാണ്‌ കരുതിയത്‌. എഴുന്നേറ്റ്‌ പിന്നാലെ നടന്നു.

“താനിപ്പോ എന്ത്‌ ചെയ്യാൻ പോണു.”

പുറത്ത്‌ കടക്കാതെ വാതില്‌ക്കൽനിന്നുകൊണ്ടുതന്നെ അയാൾ ചൊദിച്ചു.

“പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും ഇല്ല. ഇല്ലത്ത്‌ ചെന്നിട്ടും വലിയ കാര്യൊന്നൂല്യ.”

നടന്ന്‌ നീങ്ങുന്ന രാഘവനെ നോക്കി പറഞ്ഞു.

സുഖദുഃഖസ്മരണകൾ ഉണർത്തുന്ന നഗരം. ബസംഗമിക്കുന്നതും അലിയുന്നതും പിരിയുന്നതും ഇവിടെവെച്ചുതന്നെ. ഒഴുകുന്ന വാഹനങ്ങൾക്കും അലയുന്ന ജനങ്ങൾക്കും ഇടയിൽ ഒരിക്കെലെങ്കിലും അലിഞ്ഞു ചേരാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ. ജലോപരിതലത്തിൽ കാറ്റുയർത്തുന്ന അലകൾക്കൊത്ത്‌ ലക്ഷ്യമില്ലാതെ തെന്നി നീങ്ങൂന്ന കളിവഞ്ചിയാകാനായിരിക്കും വിധി.

വ്യക്തിത്തത്തിന്‌ എന്തോ വ്യതിരിക്തത ഉണ്ടെന്ന തോന്നലാണ്‌ എല്ലാത്തിനുമുപരിയുള്ള ശാപം. ആയിരങ്ങളെപോലെയല്ല താനെന്ന തോന്നലിന്‌ എന്തു നീതീകരണമാണുള്ളത്‌. മനഃസ്സാക്ഷി നീതീകരിക്കുമ്പോഴും ബുദ്ധി ഉപദേശിക്കുകയാണ്‌ ചെയ്യുന്നത്‌.

- ഏതെങ്കിലും കോളേജിലെ ഒരു കൊച്ചുസംഘട്ടനംകൊണ്ട്‌ ഒന്നൂം നേടാൻ പോകുന്നില്ല. വെറുതെ ആത്മഹത്യ ചെയ്യാമല്ലാതെ. ഒരു തുള്ളി ചോര പോലും വെറുതെ കളയരുത്‌.

- ഇതെല്ലാം വിപ്ലവപ്രവർത്തനത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്‌. എത്ര ഒഴിവാക്കണമെന്ന്‌ വിചാരിച്ചാലും ഒഴിവാകാത്തവയാണ്‌.

നീതീകരണങ്ങൾ തേടയമ്പോൾ വാക്കുകൾക്ക്‌ അർത്ഥവും തനിമയും നഷ്ടപ്പെടുന്നു. ദഹിക്കാത്ത പദാർത്ഥങ്ങൾ പ്രതിപ്രവർത്തിക്കുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന അറപ്പും വെറുപ്പും ഉളവാകുന്നു.

എന്നോ കൈവിട്ടുപോയ ഒരു നല്ല സുഹൃത്തിനൊരിക്കൽ എഴുതി.

- ലക്ഷ്യം പോലെ തന്നെ പ്രധാനമാണ്‌ മാർഗ്ഗവും.

- ഇതൊരുതരം മാദ്ധ്യസ്ഥം പറച്ചിലാണ്‌. മരീചകയായ നിക്ഷപക്ഷതയുടെ ഇല്ലാത്ത അതിർത്തിയിൽനിന്ന്‌ ഞാനൊരു മറുചോദ്യം ചോദിക്കട്ടെ. പാണ്ഡവർ ചെയ്തത്‌ നൂറ്‌ ശതമാനം ശരിയാണെന്ന്‌ തനിക്ക്‌ പറയാൻ കഴിയുമോ. തെറ്റിനെതിരെ എറ്റവും പ്രായോഗികമായ വഴിയാണ്‌ ശരിയായ വഴി. അത്‌ എല്ലാ കൊശവന്മാരുടെയൂം എല്ലാ മൂശകളിലും ഒതുങ്ങിക്കൊള്ളണമെന്നില്ല.

വാക്കുകൾകൊണ്ടുള്ള പകിടകളിയുടെ ഇടയിൽ ഒരിക്കൽ ഇങ്ങിനെ എഴുതേണ്ടി വന്നു.

- സമൂഹത്തോടൊപ്പം വ്യക്തിക്കും പ്രാധാന്യമുണ്ടെന്ന്‌ ഞാനിപ്പോഴും വിശ്വസിക്കുന്നു. എനിക്കിപ്പോഴും ഞാൻ തന്നെയാണ്‌ വലുത്‌.

സ്വാർത്ഥതയുടെ കണങ്ങൾ ബാതിലുണ്ടെന്നറിഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ തുടർന്നു.

- അല്ലെന്ന്‌ എപ്പോൾ തോന്നുന്നുവോ അന്ന്‌ ഞാൻ താങ്കളുടെ ശിഷ്യനായിരിക്കും.

വ്യക്തിഹത്യയിൾ വേദനിച്ചപ്പോൾ മനഃപൂർവം എഴുതിയതാണ്‌. താൻ സംഘടനക്ക്‌ ആളെ ഉണ്ടാക്കുന്ന പടുവിഡ്‌ഢിയാണെന്ന്‌ തെറ്റിദ്ധരിച്ചതിൽ ഖേദിക്കുന്നു എന്ന്‌ അയാൾ മറുപടിയിൽ എഴുതിയപ്പോൾ ആ വേദന ഏറുകയാണുണ്ടായത്‌.

അയാളിന്നെവിടെയാണ്‌.

“വിഷ്ണൂ.....”

ഭൂമിയിൽ ഇപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്ന്‌ ഉറപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞത്‌ അംബിക വന്നുവിളിച്ചപ്പോഴാണ്‌.

മാറത്തടക്കിയ ഒരു കെട്ടുപുസ്തകങ്ങളും കൈത്തണ്ടയിലെ കിലുങ്ങുന്ന കുറെ കുപ്പിവളകളുമായി അവൾ മുന്നിൽ വന്ന്‌ നിന്നു.

“എന്ത ഇത്ര ചിരിക്കാൻ”

അവളുടെ ചുണ്ടിൽ വിരിഞ്ഞ മന്ദഹാസം കളിയാക്കുന്നതാണെന്നറിഞ്ഞ്‌ ചോദിച്ചു.

“ഈ നിപ്പ്‌ കണ്ടാൽ ആരാ ചിരിക്കാത്തത്‌. ഈ ലോകത്തൊന്നും അല്ലാന്ന്‌ തോന്നുണു.”

“എനിക്കൊരു കമുകിയുണ്ടായിരുന്നു. അവളിന്നലെ എന്നെ വിട്ടുപിരിഞ്ഞു. അവളെ സ്വപ്നം കണ്ടുനിന്നതാണ്‌.”

ഇങ്ങിനെയെല്ലാം പറയാൻ കഴിയുമെന്നറിഞ്ഞത്‌ വാക്കുകൾ നിയന്ത്രണമില്ലാതെ പുറത്തുവന്നപ്പോഴാണ്‌. അംബികയുടെ മുഖത്തേക്ക്‌ നോക്കി. അവിടെ കാർമേഘങ്ങൾ ഉരുണ്ടുകൂടി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

“എന്തേ നേരത്തെ പോന്നത്‌.”

സമാധാനിപ്പിച്ചില്ലെങ്കിൽ തുവാല നനയുമെന്നോർത്ത്‌ വിഷയം മാറ്റി.

“അതെന്തിനാ വിഷ്ണു അറിയുന്നത്‌. എന്റെ കാമുകനെ കാണാൻ.”

“ആരാണാ ഭഗ്യവാൻ, ഞാനല്ലെങ്കിൽ ഭാഗ്യമായി”

ഇപ്പോഴും ആദ്യവിഷയം തിരിഞ്ഞുനിന്ന്‌ പൊട്ടിചിരിച്ചപ്പോൾ അംബികയുടേതൊപ്പം മുഖം വല്ലാതായി.

“പോട്ടെ സാരമില്ല. ഇതെല്ലാം വെറും തമാശ. ഞാനൊരു കാര്യം പറഞ്ഞാൽ സമ്മതിക്കുമോ.”

“എന്താണ്‌”

“ഒരു കാപ്പി കുടിക്കാൻ എന്നോടൊപ്പം വരാമോ”

“അത്‌ വേണ്ട വിഷ്ണു. സ്വാതന്ത്ര്യമൂണ്ടെന്ന്‌ വെച്ച്‌...”

ആദ്യമായി അംബികയുടെ മുന്നിൽ ചെറുതാകുന്ന അനുഭവം. അവൾ ബവിവേകമതിയായ ഒരു സ്ര്തീയായി വളർന്നിരിക്കുന്നു. എന്തുപറയണമെന്നറിയാതെ ഒരു നിമിഷം സംശയിച്ചുനിന്നു. നിർബന്ധിച്ചാൽ ഒരു പക്ഷെ വരുമായിരിക്കും.

“ഏറിയാൽ ഒരഞ്ച്‌ മിനിറ്റ്‌.”

അംബിക വരുമെന്ന ഉറപ്പോടെ, തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്നത്‌ മുടുക്കുകൾ പറയാൻ അവസരം നല്‌കുമെന്നോർത്ത്‌, തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ നേരത്തെയിരുന്ന മേശക്കരികിലേക്ക്‌ നടന്നു. ഹൃദയവും വിവേകവും തമ്മിലുള്ള മത്സരത്തിൽ ഹൃദയം ജയിച്ചിരിക്കണം. അഭിമുഖമായി തലകുനിച്ചിരിക്കുന്ന അംബിക ഭംഗിയുള്ള വിരലുകളിലെ വൃത്തിയായി ചെത്തിമിനുക്കിയ നഖങ്ങൾകൊണ്ട്‌ മേശമേൽ കോറികൊണ്ടിരുന്നു.

“എന്താ ഒന്നും മിണ്ടാത്തെ”

“എനിക്ക്‌ വേഗം പോണം.”

കള്ളപുഞ്ചിരിയുമായി നില്‌ക്കുന്ന വെയ്‌റ്റർ.

“എന്താ കഴിക്കേണ്ടത്‌”

“വിഷ്ണു പറഞ്ഞാമതി”

“രണ്ട്‌ കാപ്പി. എതെങ്കിലും ബിസ്‌കറ്റും.”

“വിഷ്ണൂനൊന്നും പറയാനില്ലെ?”

വെയ്‌റ്റർ പോയി ഏറെ നേരം നിശബ്ദത കനത്തപ്പോൾ ക്ഷമകെട്ട്‌ അംബിക ചോദിച്ചു.

എന്തെല്ലാം പറായാൻ വേണ്ടിയാണ്‌ അംബികയെ വിളിച്ചത്‌. ഒന്നും ഓർമ വരുന്നില്ല. പറയാൻ കഴിയുന്നുമില്ല. ഒഴിഞ്ഞ പക്ഷിക്കൂടായിരിക്കുകയാണ്‌ മനസ്സ്‌.

വേണ്ടപ്പെട്ടവർ അടുത്തുള്ളപ്പോൾ സങ്കല്പങ്ങൾക്കും സ്വപ്നങ്ങൾക്കും മാധുര്യം നഷ്ടപ്പെടുന്നു. കണ്ടുമുട്ടിയാൽ അനുഭവപ്പെടുന്ന സന്തോഷത്തേക്കാൾ അതിനുമുമ്പ്‌ ബാധപോലെ ആവേശിക്കുന്ന ഉത്‌കണ്‌ഠയാണ്‌ ആഹ്ലാദകരമെന്ന്‌ തോന്നുന്നു.

“ഞാനൊരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ. സത്യം പറയ്യോ”

സംശയിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ ആകാംക്ഷ ഉണർന്നു.

“ഞാൻ സത്യമേ പറയാറുള്ളു.”

“ആരെക്കുറിച്ചാ ആലോചിച്ച്‌ നിന്നിരുന്നത്‌”

“അതാണൊ കാര്യം. എന്റെയൊരു ഫ്രണ്ടിനെ. മധു എന്ന മാധവൻകുട്ടി. ആളൊരു ഇടതുപക്ഷതീവ്രവാദിയാണ്‌. അയാളിപ്പോ എവിടെയാണെന്നറിയില്ല. എഴുതാറുമില്ല.“

അംബികക്ക്‌ നിരാശ തോന്നിക്കാണും. മറുപടി അവൾ പ്രതീക്ഷിച്ചതാകാൻ വഴിയില്ല.

”അംബിക എന്താ വിചാരിച്ചത്‌“

”ഞാൻ വിചാരിച്ചു... ആർക്കോ എന്തെങ്കിലും... അപകടം പിണഞ്ഞൂന്ന്‌“

നുണ പറയുമ്പോഴുള്ള ഈ ചിരിയും നിർത്തിനിർത്തിയുള്ള വർത്തമാനവൂം അംബികയുടെ സ്വഭാവമാണ്‌.

”അപകടം പിണഞ്ഞൂന്നുള്ളത്‌ ശരിയാണ്‌. പക്ഷെ അതത്ര ഗൗരവമുള്ളതല്ല.“

അംബിക അതാർക്കാണെന്ന്‌ ചോദിക്കുമെന്ന്‌ പ്രതീക്ഷിച്ചു. എന്നാൽ അതുണ്ടായില്ല.

”മുമ്പുള്ള ഒരു ബില്ലൂണ്ട്‌ ഇപ്പോഴത്തെയൂം കൂട്ടി ഒരുമിച്ച്‌ തന്നാൽ മതി“

കാപ്പിയും ബിസ്‌കറ്റും കൊണ്ടുവന്നുവെച്ച്‌ കൗണ്ടറിലേക്ക്‌ പോകാൻ ഭാവിച്ച വെയ്‌റ്ററെ വിളിച്ചുനിർത്തിക്കൊണ്ട്‌ പറഞ്ഞു.

”ഹേയ്‌ വിഷ്ണു“

പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത അതിഥി പ്രതാപൻ മുന്നിൽ വന്നുനില്‌ക്കുന്നു.

അംബികയുടെ മുഖം പരിഭ്രമം വിളിച്ചറിയിച്ചു.

”താനിവിടെ..“

”കോളേജീന്ന്‌ വർവാ“

അയാൾ അംബികക്ക്‌ അഭിമുഖമായി അരികിലിരുന്നു.

”അവിടെ പിന്നെന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം ഉണ്ടായോ“

പെട്ടെന്ന്‌ സങ്കോചം മറക്കാൻ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുകയാണ്‌ നല്ലത്‌.

”ഇപ്പോൾ ഒതുങ്ങിയ മട്ടുണ്ട്‌“

അംബികയുടെ സാന്നിദ്ധ്യം പ്രതാപനിൽ അനുരണനം സൃഷ്ടിക്കുന്നതറിഞ്ഞു. ഒരിക്കലൂം കാണിക്കാത്ത അടുപ്പം ഭാവിച്ച്‌ പ്രതാപൻ പ്ലേറ്റിൽനിന്ന്‌ ബിസ്‌കറ്റെടുത്ത്‌ തിന്നുവാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ വെറുപ്പ്‌ തോന്നി. പ്രതാപനെ ഒഴിവാക്കുവാൻ കഴിയുമെന്ന്‌ തോന്നുന്നില്ല. അംബികയെ ഒഴിവാക്കുന്നതാണ്‌ നല്ലത്‌.

“അംബികേ നീ പോയ്‌ക്കോ”

“വിഷ്ണു അനിയത്തിയെ പരിചയപ്പെടുത്തിയില്ലല്ലോ”

പ്രതാപൻ വിടുന്ന മട്ടില്ല. പരിചയപ്പെടുത്തേണ്ടെന്ന്‌ മനഃപൂർവ്വം കരുതിയതാണ്‌.

“സോറി. ഇത്‌ അംബിക. വിമൻസ്‌ കോളേജിൽ പഠിക്കുന്നു. അംബികേ ഇത്‌ പ്രതാപൻ.”

അംബിക ചിരിച്ചെന്ന്‌ വരുത്തി ഓടിക്കളഞ്ഞു.

“തന്റെ അനിയത്തി ഒരു നാണം കുണുങ്ങിയാണെന്ന്‌ തോന്നുന്നു.”

ആണെന്ന്‌ അല്ലെന്നോ പറയാനോ അനിയത്തിയാണെന്ന്‌ പ്രതാപൻ സ്വയം തീരുമാനിച്ചപ്പോൾ അത്‌ തിരുത്തണമെന്നോ ബതോന്നിയില്ല. ദൃഷ്ടിയിൽ നിന്നും മറയും വരെ പ്രതാപന്റെ കണ്ണൂകൾ അംബികയെ പിൻതുടരുന്നതറിഞ്ഞു.

“പ്രതാപൻ കാപ്പി കുടിക്കു”

അംബിക കുടിക്കാത്ത കാപ്പി പ്രതാപന്റെ അടുത്തേക്ക്‌ നിരക്കി നീക്കിക്കൊണ്ട്‌ പറഞ്ഞു.

“ഞാനൊരു ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ. ഈ പണി അന്തസ്സുള്ളവർക്ക്‌ ചേർന്നതല്ല.”

ചവച്ചിറക്കിയ ബിസ്‌കറ്റിന്റെ ബാക്കി നാവുകൊണ്ട്‌ തുഴഞ്ഞ്‌ വൃത്തിയാക്കിയ ശേഷം ചുടാറാത്ത ആവി പറക്കുന്ന കാപ്പി ഊതികുടിച്ച്‌ കർച്ചീഫ്‌കൊണ്ട്‌ ചുണ്ടൊപ്പി പ്രതാപൻ പറഞ്ഞു.

“ഏതു പണി”

വിഷയം എന്താണെന്നറിഞ്ഞിട്ടും അറിയില്ലെന്ന്‌ നടിച്ചു. പ്രതാപനിൽനിന്നും കേൾക്കുന്നതാണ്‌ കൂടുതൽ രസം.

“അവൻ അടിവീരന്മാരാണെന്നാണ്‌ വെപ്പ്‌. അതിൽ സ്വയം അഭിമാനിക്കുന്നവരുമാണ്‌. എന്നിട്ടും... കുലിത്തല്ലുകാരെ വിളിച്ച്‌... ഛെ.. നാണക്കേട്‌”

പ്രകോപിക്കാൻ മനഃപൂർവ്വം പറഞ്ഞതാണെന്നറിഞ്ഞിട്ടും ചിരിച്ചതേയുള്ളൂ.

“ആർക്കെങ്കിലൂം എന്തെങ്കിലും പറ്റിയോ”

“മൂന്ന്‌ പേരെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ അഡ്മിറ്റ്‌ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്‌. ഇപ്പോ എനിക്ക്‌ അങ്ങോട്ട്‌ പോണം.”

“ഞാനൊരു കര്യം പറഞ്ഞാൽ വിശ്വസിക്കുമോ”

“പറയു, കേക്കട്ടെ”

“ഈ നടന്നതിനൊന്നും രാഘവനും ശിവാനന്ദനും യതൊരു ഉത്തരവാദിത്തവുമില്ല. അവർ നിരപരാധികളാണ്‌.”

“ഞാനത്‌ വിശ്വസിക്കണമല്ലെ. വിഷ്ണു സാക്ഷാൽ വിഷ്ണു തന്നെയാണ്‌. മനസ്സ്‌ അവരുടെ പക്ഷത്ത്‌, നിഷ്പക്ഷനെന്ന നട്യവും.”

മുഖത്ത്‌ സ്‌ഫുരിക്കുന്ന ദേഷ്യം കണ്ടില്ലെന്ന്‌ നടിച്ചു. പലതും അറിയാനുണ്ട്‌. അറിഞ്ഞിട്ടേ വിടുകയുള്ളുവെന്ന്‌ ഉറപ്പിച്ചു.

“അതൊക്കെ പോട്ടെ. വാർഡനെന്തു പറഞ്ഞു. വാർഡന്റെ വീട്ടിൽ പോയെന്ന്‌ കേട്ടല്ലോ.”

പ്രതാപന്റെ മുഖം മങ്ങുന്നത്‌ നോക്കിയിരിക്കാൻ രസമുണ്ട്‌ ഇതാരും അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവില്ലെന്നായിരിക്കും വിചാരം.

“പോയി എന്നുള്ളത്‌ ശരിയാണ്‌. വാർഡനെ നിങ്ങളൊക്കെക്കൂടി ഭയപ്പെടുത്തിരിക്കുകയല്ലെ. പ്രിൻസിപ്പലിനൂം ഈ ഒത്തുകളിയിൽ പങ്കുണ്ടെന്ന്‌ ബതോന്നുന്നു.“

”നിങ്ങളെന്ന്‌ പറയണ്ട. അവരെന്ന്‌ പറഞ്ഞാൽ മതി.“

ഇടയിലൊന്ന്‌ തിരുത്തിയതിന്റെ നീരസം പ്രതാപന്റെ മുഖത്ത്‌ പടരുന്നതറിഞ്ഞു.

”പക്ഷെ ഒരു കാര്യം. ഇതുകൊണ്ടൊന്നും ഞങ്ങൾ പിൻവാങ്ങില്ലെന്ന്‌ അവരെ ഓർമിപ്പിച്ചോളു.“

അധികനേരം ഇരിക്കുന്നത്‌ പന്തിയല്ലെന്ന്‌ തോന്നിയിട്ടായിരിക്കണം അയാൾ എഴുന്നേറ്റു.

”ഇരിക്കടോ. എന്താ ഇത്ര തിരക്ക്‌“

നിർബന്ധിക്കാൻ രസം തോന്നി.

”തിരക്കുണ്ട്‌. ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോണം.“

പണിപ്പെട്ട്‌ ചിരിവരുത്തിയ അയാൾ നുരഞ്ഞുപൊന്തുന്ന കോപത്തെ അടക്കിനിർത്താൻ പാടുപെടുന്നതറിഞ്ഞു. ഇനിയെത്ര ശ്രമിച്ചാലും നില്‌ക്കില്ലെന്നറിഞ്ഞ്‌ ഇരുന്നുകൊണ്ടുതന്നെ തലകുലുക്കി യാത്രയാക്കി.

വെയ്‌റ്റർ എപ്പഴോ കൊണ്ടുവന്നുവെച്ച ബില്ല്‌ കാണാഞ്ഞ്‌ നിലത്ത്‌ നോക്കി. മേശക്കടിയിലേക്ക്‌ കുനിഞ്ഞ്‌ നിലത്ത്‌ പറന്നുവീണ ബില്ലെടുത്ത്‌ എഴുന്നേല്‌ക്കുമ്പോൾ തല മേശയിൽ മുട്ടി വേദനിച്ചു. തല തടവിക്കൊണ്ട്‌ നോക്കിയത്‌ കുറച്ചകലെ എതിരെ ഇരുന്നിരുന്ന ഒരു പെൺക്കുട്ടിയുടെ മുഖത്തേക്കായിരുന്നു. ജാള്യത മറക്കാൻ ഒന്ന്‌ ചിരിച്ച്‌ കൗണ്ടറിനടുത്തേക്ക്‌ നടക്കുമ്പോൾ അവൾ അടക്കിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

*
ശബ്ദരേഖ (Audio)

വിഷയവിവരം


ഫീച്ചര്‍
അനുഭവം
അഭിമുഖം
എന്റെ കേരളം
കഥ
കഥകളി
കവിത
കായികം
കോടതിക്കഥകള്‍
കൗതുകം
ചലച്ചിത്രം
നർമ്മം
നിയമം
പട്ടാളക്കഥകള്‍
പ്രവാസം
പുസ്തകലോകം
പാചകം
മിനിക്കഥ
മിനികവിത
മീഡിയ
യാത്രാവിവരണം
ലേഖനം
വർത്തമാനം
വാണിജ്യം
വിവര്‍ത്തനം
ശാസ്ത്രം
സംഗീതം
സംസ്കാരികം
സാങ്കേതിക വിദ്യ
കുടുംബപംക്തി
കാർട്ടൂൺ
നിങ്ങളുടെ കത്തുകൾ
നിരൂപണം
പ്രത്യേകപംക്തി
മുഖപ്രസംഗം
സ്ഥിരപംക്തി
നോവൽ
ബാലപംക്തി
ആത്മീയം
ചിത്രരചന