കവിത

ക്രിസ്തുവിചാരം

സി. എം. രാജന്‍
അപ്പന്‍ ഔസേപ്പൊരു മരപ്പണിക്കാരന്‍ .
അമ്മച്ചി മേരി ഒരു കുഞ്ഞാടും .
മറ്റു കുഞ്ഞാടുകള്‍ക്ക് പിന്നീട് ഞാന്‍ ഇടയനായത്
അമ്മച്ചി അജജന്മമായതിനാലാവാം .

*

ദേഹിയില്‍ ദരിദ്രയാകയാല്‍
ദേഹത്തില്‍ മറിയാമ്മ സമ്പന്നയായി .
കന്യയായിരിക്കെ ദേവഗര്‍ഭയായി .

*

അപ്പനല്ല അപ്പനെന്നു അപ്പനാദ്യം പറഞ്ഞപ്പോള്‍
വീഞ്ഞു കുത്തിയതായിരിക്കുമെന്നു കരുതി.
അപ്പനപ്പൂപ്പന്മാര്‍ക്കും അപ്പനായവനാണപ്പനെന്നറിവായപ്പോള്‍
അവനായി പിന്നെ ജീവന്റെ അപ്പവും വീഞ്ഞും.
അമ്മ ഒന്നാണെങ്കിലും അപ്പനാര്‍ക്കും രണ്ടാകാമെന്നുമറിവായി.
രണ്ടായവരെ ഒന്നായിക്കാണാനുമായി.

*

ഒന്നേയുള്ളുവെങ്കിലും ഉലക്കക്കിടിച്ചു വളര്‍ത്തണമെന്ന പഴഞ്ചൊല്ല്
അപ്പനു പതിരായിരുന്നു .
കൂരയും പണിപ്പുരയും നിറഞ്ഞു ഞാന്‍
തെരുവിലേക്കും ദേവാലയത്തിലെക്കും വളര്‍ന്നു .
ഉളികൊണ്ടു ചെത്തിയും, മുട്ടികൊണ്ടു മേടിയും
അപ്പന്‍ മരങ്ങളെ മെരുക്കിയപ്പോള്‍
കഥയും കടങ്കഥയും പറഞ്ഞു ഞാന്‍
മര്‍ത്ത്യരെ ഞാന്‍ മെരുക്കി.
അപ്പന്‍ മരങ്ങളെ ചിന്തേരിട്ടുമിനുക്കി ചെന്താമാരകളാക്കി .
ഇരിക്കാന്‍ കസേരകളും,
ഇരുന്നുണ്മാന്‍ പലകകളും മേശകളും പണിഞ്ഞപ്പോള്‍,
കിടന്നുറങ്ങാന്‍ കട്ടിലുകള്‍ കൂട്ടിയപ്പോള്‍,
മനുഷ്യപുത്രര്‍ക്കു തലചായ്ക്കാന്‍ കൂരകള്‍ കെട്ടിപ്പൊക്കിയപ്പോള്‍
രോഗികള്‍ക്കും തെണ്ടികള്‍ക്കും വേശ്യകള്‍ക്കുമിടയില്‍
എന്റെ മാംസവും രക്തവുമായിത്തീര്‍ന്ന
വചനത്തിന്റെ അപ്പവും മൌനത്തിന്റെ വീഞ്ഞും ഞാന്‍ പങ്കുവെച്ചു .

*

വാളുകൊണ്ടു വാഴുന്നവന്‍ വാളാല്‍ വീഴുമെന്നതുപോലെ
വാക്കിന്റെ കാറ്റുവിതച്ച ഞാന്‍
വൈരികളില്‍ കൊടുങ്കാറ്റുയര്‍ത്തി .
വിവരദോഷികളുടെ വാക്കുകള്‍ക്കു മുമ്പില്‍
മൌനത്തിന്റെ മരക്കുരിശ്ശായി .

*

മരിക്കുന്നതു മരക്കുരിശിലായാലും,
മരുഭൂമിയിലായാലുമെന്ത് !
മരുഭൂവില്‍ വനരോദനം ചെയ്തവനെന്നോടു പറഞ്ഞല്ലോ :
വിത്തു മരിച്ചാലല്ലേ വിളയായ്‌ വളരൂ!
ദേഹമഴിഞ്ഞാലല്ലെ ദേഹിക്കുയരാനാകൂ!!
യേശു മരിച്ചാലല്ലേ ഈശോയ്ക്കുയിര്‍ക്കാനാകൂ!!!


*

ബ്ലോഗിലേക്ക്......