നോവൽ

വഴിയമ്പലം - 2

അമ്പഴയ്ക്കാട്ട് ശങ്കരൻ
മുണ്ടിന്റെ കോന്തലകൊണ്ട്‌ നെറ്റിയിലെ വിയർപ്പ്‌ തുടച്ച്‌ കസേരയിൽ ഇരുന്നു. ഓഫീസ്‌ സെക്രട്ടറി കരുണൻ ആർക്കോ ഫോൺ ചെയ്യുകയണ്‌. സ്വിച്ചിന്റെ നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി ഫാൻ ഓൺ ചെയ്യാൻ കരുണണൻ ആംഗ്യം കാട്ടി. വിയർപ്പ്‌ വലിഞ്ഞു തുടങ്ങുന്നതിനുമുമ്പ്‌ അയാൾ ഫോൺ തഴെ വച്ചു.

“എല്ലാവരും. എത്തിയിട്ടുണ്ട്‌. മുകളിലാണ്‌.”

“താഴത്ത്‌ മതിയായിരുന്നൂ. ആ ഇടുങ്ങിയ മുറിയിൽ ചൂടെടുത്ത്‌ മരിക്കും.”

“താഴത്ത്‌ പാർട്ടീടെ ഏര്യ കമ്മിറ്റീണ്ട്‌. മൂന്ന്‌ മണിക്ക്‌ തുടങ്ങും. അപ്പോ നിങ്ങക്ക്‌ അങ്ങോട്ട്‌ പോകേണ്ടി വരും. ഇന്ന്‌ ജില്ലാസെക്രട്ടറി വരണ ദിവസാ”

“അപ്പോ ഇന്ന്‌ മഴ പെയ്യും”

“കളിയാക്കൊന്നും വേണ്ടാ. തിരക്കിനിടക്ക്‌ ഇതന്നെ ഭാഗ്യം.”

- എത്ര കാലായി സെക്രട്ടറിയായിട്ട്‌, ഒരിക്കലെങ്കിലും എല്ലാ ഏരിയായിലും ആള്‌ പോയിട്ടുണ്ടോ?
ഒരിക്കൽ കരുണനോട്‌ ചൊദിച്ചു.

- അതിനിത്‌ കുട്ട്യോളുടെ സംഘടനയല്ലെ, നേതാവ്‌ വന്ന്‌ ആവേശംണ്ടാക്കാൻ. ഒരു കാര്യം തനിക്കറിയോ, പാർട്ടീടെ ഒരു ലോക്കൽ കമ്മറ്റി മെംമ്പർക്ക്‌ മറ്റ്‌ പാർട്ടികളുടെ സ്‌റ്റേറ്റ്‌ നേതാവിനെക്കാളും വിവരോംണ്ട്‌.

പാർട്ടിയെക്കുറിച്ചൂള്ള കരുണന്റെ ഇത്തരം അഹന്തകൾ ഇഷ്ടമാണ്‌.
എവിടെ തുടങ്ങണമെന്നറിയാതെ നിശ്ശബ്ദത കനത്തുനിന്നു. എവിടെയെങ്കിലും തുടങ്ങണമല്ലൊ. ഒടുവിൽ ചോദിച്ചു.

“അതുപോട്ടെ. കരുണന്‌ ആ കുട്ടികളുടെ വീട്ടുകാരെ അറിയില്ലെ, അവരുടെ നീക്കമെന്താണെന്നറിയാമോ. വല്ല പോലീസ്‌ കേസിനോ മറ്റോ.....“

ഇടക്കൊന്ന്‌ നിർത്തി കരുണന്റെ മുഖത്തേക്ക്‌ നോക്കി.

”ഇതറിഞ്ഞയുടനെ ഞാൻ രണ്ടുപേരുടെയും വീട്ടിൽ പോയിരുന്നു. ഒരാൾ എന്റെ അയൽപക്കമാണ്‌. നമ്മുടെ ആളാണ്‌ ഇത്‌ ചെയ്തതെന്ന്‌ അറിഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ തൊലി കിഴിഞ്ഞുപോയി. അതും ഒരു കോളേജ്‌ യൂണിയൻ ചെയർമാൻ!“

അയാളുടെ കണ്ണുകളിലെ വെറുപ്പിന്റെ ആഴം അളക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ചോദിച്ചതിന്‌ ബൈപ്പോഴും ഉത്തരം കിട്ടിയില്ല. ഇനി ഒന്നുകൂടി ചോദിച്ചാൽ മറുചോദ്യങ്ങളും ഉപദേശങ്ങളും തുടങ്ങും. നിങ്ങളെക്കാൾ ഗൗരവമുള്ള എന്തെല്ലാം പ്രശ്നങ്ങൾ കിടക്കുന്നു എന്ന മട്ടിൽ ഒരു ചിരിയും. അതാണ്‌ സഹിക്കാൻ കഴിയാത്തത്‌. പുച്ഛത്തോടെയുള്ള ആ ചിരി.

- ആർക്കും ആരെയും പുച്ഛിക്കാൻ അർഹതയില്ല. അതിന്‌ തക്കവണ്ണം ആരും സ്വയം പൂർണ്ണനല്ലല്ലോ.


മുമ്പൊരിക്കലെന്നോ പിന്തിരപ്പനെന്ന്‌ പതിവു ശൈലിയിൽ കളിയാക്കിയപ്പോൾ വിഷ്ണു പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഒർമ്മ വരുന്നു. മെമ്പർഷിപ്പ്‌ വർക്കിന്‌ ക്ലാസ്സിൽ ചെന്നതാണ്‌. അവരവരുടെ നിലപാട്‌ ന്യായീകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ചില വാക്കുതർക്കങ്ങൾ സാധാരണമാണ്‌. പ്രകോപിപ്പിക്കാൻ മനഃപൂർവം ശ്യാം ശ്രമിക്കുമ്പോഴും ശാന്തതയാണ്‌ വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖത്ത്‌ കണ്ടത്‌.

- ഞാൻ ഒരു സംഘടനയുടേയും മെംമ്പർഷിപ്പ്‌ എടുക്കാറില്ല. ഓരോ രാഷട്രീയത്തേയും പഠിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയണ്‌. ശരിയും തെറ്റും തമ്മിലുള്ള അതിർവരമ്പ്‌ ഏതെന്ന്‌ അറിയാതെ വെറുതെ ശാഠ്യം പിടിക്കരുത്‌.

അളന്ന്‌ മുറിച്ച വാക്കുകൾകൊണ്ട്‌ പ്രതിരോധം തീർക്കാൻ കഴിവുള്ള വിഷ്ണുവിനെ ആദ്യമായി പരിചയപ്പെട്ടത്‌ ഇപ്പോഴും ഓർക്കുന്നു.

- തുല്ല്യതയിലെ സൗഹൃദം നിലനില്‌ക്കു. അല്ലെങ്കിൽ അതിന്‌ വിധേയത്വം എന്നാണ്‌ പറയുക.
വാഗ്വാദങ്ങളിൽ മിടുക്ക്‌ കാണിക്കാറുള്ള ശ്യാമിന്റെ മുഖത്ത്‌ കൊള്ളാമല്ലൊ എന്ന ഭാവം.

- രാഘവന്‌ ഞാൻ ഒരുറപ്പ്‌ തരുന്നു. നിങ്ങളുടെ സംഘടനക്ക്‌ മറ്റുള്ളവയേക്കാൾ ദിശാബോധം ഉണ്ടെന്ന്‌ ബോദ്ധ്യപ്പെട്ടാൽ മെമ്പർഷിപ്പ്‌ ചോദിച്ച്‌ അങ്ങോട്ട്‌ വരും.

അതിനുശേഷം വിഷ്ണു എന്തൊക്കയോ പറഞ്ഞു. അത്‌ ശ്രദ്ധിക്കാനുള്ള മനോനില ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പിന്നീട്‌ കൂടെക്കൂടെ ചർച്ചകൾക്ക്‌ കളമൊരുക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ ദിവസവും പുതിയ അറിവുകളുമായിട്ടാണ്‌ പിരിയുക. പരസ്പരം അറിഞ്ഞപ്പോൾ ബഹുമാനം നിറഞ്ഞു.
ഫോണിന്റെ ബെല്ലടിച്ചപ്പോൾ ചിന്തകൾക്ക്‌ ബവിരാമമിട്ടു. എഴുന്നേറ്റ്‌ നടക്കുമ്പോൾ എന്തോ എഴുതി അവസാനിപ്പിച്ചതിലുള്ള സംതൃപ്തിയിൽ കരുണന്റെ ദീർഘനിശ്വാസം പിന്നിൽവിന്ന്‌ കേട്ടു.
കോണി കയറിച്ചെല്ലുമ്പോഴേക്കും ശിവാനന്ദൻ അജണ്ട വായിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഒതുങ്ങിയിരുന്നുകൊണ്ട്‌ ബെഞ്ചിന്റെ മൂലയിലിരിക്കാൻ ചെറിയാൻ കണ്ണുകൊണ്ട്‌ ക്ഷണിച്ചു. ഇരുന്നശേഷം ചുറ്റും ഒന്ന്‌ നോക്കി. ലതയൊഴികെ എല്ലാവരും എത്തിയിട്ടുണ്ട്‌.

“ലതയെവിടെ?”

“ഇന്ന്‌ കോളെജിൽ കണ്ടില്ല. വീട്ടിൽ പോയിരിക്കുകയാണെന്ന്‌ തോന്നുന്നു.”

ശിവാനന്ദൻ അജണ്ട എഴുതി വായിച്ച്‌ ഒപ്പിടാൻവേണ്ടി മിനിറ്റ്‌സ്‌ ബുക്ക്‌ കൈമാറി.
“ഒറ്റക്കിരിക്കാൻ ഭയമുണ്ടോ?”

അനവസരത്തിലെ വേണ്ടാത്ത ചൊദ്യങ്ങൾ ശിവാനന്ദന്റെ കൂടപിറപ്പാണ്‌.
“അതിന്‌ തന്നെ ഭയക്കേണ്ട കാര്യമില്ലല്ലോ.”

ഉത്തരത്തിലെ വിപരീതധ്വനി മനസിലാക്കിയിട്ടോ, മറ്റുള്ളവരുടെ പരിഹാസച്ചിരി കണ്ടിട്ടോ എന്തോ അവനൊന്നടങ്ങി. സമാധാനമായി. കുറച്ച്‌ നേരം നാവടക്കാനുള്ളത്‌ വാസന്തി കൊടുത്തുകഴിഞ്ഞു.

“ഒപ്പിട്ട്‌ വാസന്തി പൊക്കോളു.”

അതെന്തിനാണെന്ന അർത്ഥത്തിൽ വാസന്തി മുഖത്തേക്ക്‌ നോക്കി.

“അതെന്തിനാ രഘവാ, വാസന്തി ആക്ടിംഗ്‌ പ്രസിഡന്റല്ലേ.”

ചെറിയാൻ ചിരിയോടെ ചോദിക്കുന്നു.


“സാരമില്ല. മിനിട്സ്‌ ബുക്കിലെ നാലഞ്ച്‌ പേജ്‌ നീക്കി ഡേറ്റ്‌ എഴുതി ഒപ്പിട്ട്‌ പൊക്കോളു.”

“ശിവാനന്ദൻ നിർബന്ധിച്ചിട്ടാ ഞാൻ വന്നത്‌”

“അതിന്‌ രാഘവൻ എല്ലവരേയും കൊണ്ടുവരണമെന്ന്‌ പ്രത്യേകം പറഞ്ഞിരുന്നു.”

പെൺകുട്ടികളുടെ മുമ്പിൽ ചെറുതാകുന്നത്‌ ശിവാനന്ദന്‌ ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യമല്ല.

“ഞാൻ പറഞ്ഞിരുന്നു എന്നുള്ളത്‌ ശരിയാണ്‌. പക്ഷെ ലതയേയും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു. ലേഡീസ്‌ ഹോസ്‌റ്റലിലെ പ്രതികരണം എന്താണെന്ന്‌ അറിയണമല്ലോ“

”എന്നാ ഞൻ പോട്ടെ“

”ശരി“

ഹോസ്‌റ്റലിൽ നടന്ന സംഭവങ്ങൾ ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ സാന്നിദ്ധ്യത്തിൽ വിശദീകരിക്കുക വിഷമമാണ്‌.

”എന്നാൽ തുടങ്ങുകയല്ലെ?“

നിശബ്ദതയുടെ വിരസതയിൽ നിന്നും മുക്തി നേടാൻ പവിത്രൻ ചുണ്ടനക്കി.

”രാഘവൻ തുടങ്ങിക്കോളു.“

തന്റെ പ്രസംഗത്തിനുള്ള അവസരം നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ ചെറിയാന്റെ നേരെ ശിവാനന്ദനൊന്ന്‌ നോക്കി.

”ചുരുക്കി മിനിട്സ്‌ എഴുതിയാൽ മതി. വാസന്തിയുടെ ഒപ്പിന്‌ മുമ്പായി തീരുമാനമടക്കം എഴുതാൻ സ്ഥലം ഉണ്ടാകണം“

ശിവാനന്ദന്റെ നേരെ നോക്കി തുടർന്നു.

”ഏറ്റവും ചുരുങ്ങിയ വാക്കുകളിൽ ഹോസ്‌റ്റലിൽ നടന്നത്‌ പറയാം. ശ്യാം, പ്രഹ്ലാദൻ, പോൾ, സുനിൽ എന്നിവരാണ്‌ ഹോസ്‌റ്റലിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്‌. രാജുവും, സൈമണനും ആണ്‌ റാഗ്‌ ചെയ്യപ്പെട്ടത്‌. രാജുവിന്റെ ചേച്ചി ഗീതയുമയി കഴിഞ്ഞ കൊല്ലം ഇലക്ഷൻ കലത്ത്‌ ശ്യാം എന്തോ പറഞ്ഞ്‌ ഇടഞ്ഞിട്ടുണ്ട്‌. “

”ഗീത കഴിഞ്ഞ കൊല്ലം കോളേജ്‌ യൂണിയൻ വൈസ്‌ ചെയർമാനായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞകൊല്ലത്തോടെ കോഴ്സ്‌ കഴിഞ്ഞു പോയി.“


ഫൈനലിയറായ ബാബു പറഞ്ഞു.

”അതെ. ഗീതയുടെ അനിയൻ ഹോസ്‌റ്റലിൽ ഉണ്ടെന്ന്‌ പ്രഹ്ലാദൻ പറഞ്ഞാണ്‌ ശ്യാം അറിയുന്നത്‌.
എന്തോ പറയാൻ രാജനൊന്ന്‌ ചുണ്ടനക്കിയപ്പോൾ ഇടക്കാന്ന്‌ നിർത്തി.

“ശ്യാം ഒരു കൊല്ലമായി ഡ്രഗ്സ്‌ നിർത്തീന്നാ ഞാൻ വിചാരിച്ചത്‌”

“ശരിയാണ്‌. അവൻ ഒരു കൊല്ലമായി നിർത്തീട്ട്‌.”

“കുറെ കാലായില്ലെ. തലക്ക്‌ ശരിക്ക്‌ പിടിച്ചുകാണും”

എല്ലാ കുരുത്തക്കേടുകൾക്കും ശ്യാമിന്റെ കൂടെ കൂടാറുള്ള ചെറിയാൻ പറഞ്ഞു.
“അനുഭവം ഗുരു”

ചെറിയാന്റെ ചിരി പൊട്ടിച്ചിരിയായി.

“പിന്നീടെന്തുണ്ടായി?”

അതുവരെ മൗനിയായിരുന്ന രവി അക്ഷമയോടെ ചോദിച്ചു.

“രാജുവിന്റെ റുമിൽ പോയി. സൈമൺ രാജുവിന്റെ റൂമേറ്റാണ്‌. ആദ്യമൊക്കെ സൊല്ല ഒഴിയട്ടെ എന്ന്‌ കരുതി അവർ പറഞ്ഞതെല്ലാം രണ്ടുപേരും അനുസരിച്ചു. അനുസരിച്ചില്ലെങ്കിൽ പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ തടി കേടുവരുമെന്ന്‌ ഭീഷണിപ്പെടുത്തീത്രെ.”

“ഹോസ്‌റ്റലിലെ മറ്റുള്ളവരോ?”

“ഒട്ടു മിക്കവരും ബൗറങ്ങിയിരുന്നു. ഉറങ്ങാത്തവർ അത്ര കാര്യമാക്കിയില്ല. രാജുവിന്റ ഉറക്കെയുള്ള കരച്ചിൽ കേട്ടപ്പോഴാണ്‌ ഉറങ്ങാത്ത ചിലർ വാർഡനെ വിളിക്കാൻ പോയത്‌. നമ്മുടെ പ്രവർത്തകൻ ഹിസ്‌റ്ററിയിലെ രവീന്ദ്രനും വാർഡനെ വിളിക്കാൻ പോയവരിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. ശ്യാമിന്റെ നേതൃത്വത്തിലാണ്‌ ഇത്‌ നടക്കുന്നതെന്ന്‌ അവനറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.”

“രാജു എന്തിനാ കരഞ്ഞത്‌?”

“റാഗിംങ്ങ്‌ വളരെ ക്രൂരമായിരുന്നു. തുണിയൂരിഞ്ഞ്‌ നിർത്തി പലതും ചെയ്യാൻ നിർബന്ധിച്ചപ്പോഴാണ്‌ അവൻ അലറിക്കരഞ്ഞത്‌. എന്തുകൊണ്ടോ സൈമണോട്‌ ക്രൂരത കുറവായിരുന്നു. ഇതെല്ലം നടന്നത്‌ ശ്യാമിന്റെ നേതൃത്വത്തിലാണ്‌. മറ്റുള്ളവർ പിൻതിരിപ്പിക്കാൻ നോക്കുമ്പോൾ അവന്‌ വാശി കൂടുകയായിരുന്നു.“

ഒന്ന്‌ നിർത്തിക്കൊണ്ട്‌ തുടർന്നു.

”അതെല്ലാം പോട്ടെ. നമ്മുടെ അനന്തര നടപടി കളെക്കുറിച്ചാണ്‌ ഇപ്പോൾ തീരുമാനമെടുക്കേണ്ടത്‌. ശ്യാമൊഴിച്ചുള്ളവരെക്കുറിച്ച്‌ നമുക്ക്‌ ചർച്ച ചെയ്യേണ്ട കാര്യമില്ല. ശ്യാമിന്റെ കാര്യത്തിൽ എന്ത്‌ നിലപട്‌ എടുക്കണമെന്ന്‌ ഗൗരവപൂർവം ചിന്തിച്ച്‌ അവരവരുടെ അഭിപ്രായം പറയണം.“

നിശബ്ദത പരന്നു. അതുവരെ ഒരു കഥ കേട്ട നിർവൃതിയോടെ പലരും ദീർഘനിശ്വാസിച്ചു.

- ഈ നിർവികാരത നമ്മെ എവിടേയും എത്തിക്കാൻ പോകുന്നില്ല. വിമർശനവും
സ്വയവിമർശനവും ആഘോഷങ്ങളും ആചാരങ്ങളും പോലെ ഒരു ചടങ്ങായി മാറുന്നതിന്റെ ഗതികേട്‌ ഒന്നാലോചിച്ച്‌ നോക്ക്‌.

ഇപ്പോൾ ശ്യാമിന്റെ വാക്കുകൾ എന്തേ ഓർക്കാൻ കാരണം. അല്ലെങ്കിൽത്തന്നെ കാര്യകാരണ ബന്ധങ്ങളാണോ സംഭവങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത്‌.

”ശ്യാം എവിടെയാണെന്ന്‌ ആർക്കെങ്കിലും അറിയാമോ?“

ഭയപ്പെട്ടത്‌ സംഭവച്ചിരിക്കുന്നു. എപ്പോൾ ആരാണത്‌ ചോദിക്കുക എന്ന്‌ ഭയപ്പെട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അതുവരെ ഒരക്ഷരം ഉരിയാടാതിരുന്ന ജനാർദ്ദനാണ്‌ അത്‌ ചോദിച്ചത്‌.

”അതാണ്‌ രസം. ഇന്നലെ ഹോസ്‌റ്റൽ വിട്ടതിന്‌ ശേഷം അവനെ ആരും കണ്ടിട്ടില്ല. ബവീട്ടിലും ഇല്ലത്രെ.“

തലകുനിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ പവിത്രൻ പറയുന്നത്‌ കേട്ടു.

”രാഘവന്റെ ക്ലോസ്‌ ഫ്രണ്ടല്ലെ. അറിയുമായിരിക്കും.“

ശിവാനന്ദൻ വിടുന്ന മട്ടില്ല.

”ഞാനെങ്ങിനെ അറിയാനാ. ആരോടും പറയാതെയല്ലെ അവൻ സ്ഥലം വിട്ടത്‌.“

തലയുയർത്തികൊണ്ട്‌ പറഞ്ഞു. ഒരു നുണ മറയ്‌ക്കാൻ ആയിരം നുണ പറയേണ്ടി വന്നില്ലല്ലോ.

”ഞാനും ഹോസ്‌റ്റലിൽ പോയിരുന്നു. രാഘവൻ വിട്ടുപോയ എനിക്കറിയവുന്ന ചില കാര്യങ്ങൾ ബാക്കിയുണ്ട്‌. “

ചെറിയാൻ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയപ്പോൾ എല്ലാവരുടേയും ശ്രദ്ധ അയാളിലേക്ക്‌ തിരിഞ്ഞു.
”വാർഡൻ ചെന്ന്‌ വാതിലിൽ മുട്ടിയപ്പോൾ സംഗതി പിശകാണെന്ന്‌ അവർക്ക്‌ മനസ്‌സിലായി. ലൈറ്റ്‌ ഓഫ്‌ ചെയ്ത്‌ അവർ ഓടിപ്പോകുകയും ചെയ്തു. കുട്ടികളെ ഗാഡിയൻസ്‌ വന്ന്‌ കൂട്ടി കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ, യാതൊരു നടപടിയും വേണ്ട, ഇനിയൊന്നും കുത്തിപ്പൊക്കണ്ട എന്ന്‌ പ്രത്യേകം പറഞ്ഞുവത്രെ.“

ചെറിയാൻ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.

”അവരുടെ പിക്കറ്റിങ്ങ്‌ തുടങ്ങിയപ്പോൾ. പ്രിൻസിപ്പൽ വാർഡനെ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു. വാർഡൻ ഗാർഡിയൻസ്‌ പറഞ്ഞത്‌ പ്രിൻസിപ്പലിനെ അറിയിച്ചു. നാളെ മുതൽ നമ്മുടെ സഹോദര സംഘടനകൂടി അവരോടൊപ്പം സമരത്തിൽ ചേരാൻ സാദ്ധ്യതയുണ്ട്‌. നമ്മൾ ഒറ്റപ്പെടാനും“

മുഖത്ത്‌ നോക്കി കണ്ണിറുക്കികൊണ്ട്‌ ചെറിയാൻ തുടർന്നു.

”ഇതുകൂടി മനസ്‌സിൽ വെച്ചുകൊണ്ടായിരിക്കണം ചർച്ചയും തീരുമാനവും.“

”ഇത്രയൊക്കെ പറഞ്ഞില്ലെ. ഇനി എന്തുകൂടി വേണമെന്ന്‌ പറഞ്ഞാൽ മുഴുവനായി.“

”എനിക്ക്‌ ചിലത്‌ പറയാനുണ്ട്‌“

ബാബു പറഞ്ഞത്‌ ശിവാനന്ദന്‌ അത്ര പിടിച്ചിട്ടില്ലെന്ന്‌ തോന്നുന്നു.

”അഭിപ്രായമോ സംഭവത്തിന്റെ ബാക്കിയോ?“

ഇടപെട്ടില്ലെങ്കിൽ ശരിയാവില്ലെന്നറിഞ്ഞ്‌ ചോദിച്ചു.

”അഭിപ്രായം.“

”എന്നാലിപ്പൊ ഒന്നും പറയണ്ട“

”അതെന്താ“

”അതങ്ങിനെയാണ്‌“

തറപ്പിച്ച്‌ പറഞ്ഞിട്ടും അടങ്ങുന്ന മട്ടില്ല. എന്തോ പിറുപിറുക്കുന്നുണ്ടെന്ന്‌ ബതോന്നുന്നു. ചെറിയാൻ ആദ്യം പറഞ്ഞാൽ തന്റെ അഭിപ്രായത്തിന്‌ വിലയില്ലാതാകുമോ എന്നവൻ ഭയപ്പെടുന്നു. ഒന്ന്‌ മെരുക്കിയെടുത്തില്ലെങ്കിൽ ശരിയാവുകയില്ല.

”നിങ്ങൾ ചർച്ച തുടർന്നോളു. ഞങ്ങളിപ്പോ വരാം.“

ശിവാനന്ദനേയും കൂട്ടി കോണിയിറങ്ങി. അവിടെ പാർട്ടി കമ്മിറ്റി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

”സംഘടനയിൽ നിന്റെ പൊസിഷനെന്താ?“

”ഇതെന്താ ഒന്നും അറിയാത്തപോലെ.“

”നോക്ക്‌, നീ സെക്രട്ടറി മാത്രമല്ല. ജില്ലാ കമ്മിറ്റി മെംമ്പർകൂടിയാണ്‌. ഇവിടെ അഭിപ്രായം പറയണമെന്നില്ല. എങ്ങിനെയായാലും ഇവിടെ എടുക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങൾ മേൽകമ്മിറ്റിയുടെ അംഗീകാരത്തോടെ മാത്രമെ നടപ്പാവുകയുള്ളൂ. നിന്റെ അഭിപ്രായവേദി അവിടെയാണ്‌“

”പക്ഷെ.... ഞാൻ സെക്രട്ടറിയാണ്‌. സഖാവിനെപ്പോലെയല്ല. സഖാവ്‌ യൂണിറ്റ്‌ എക്സിക്യൂട്ടീവിൽ ഇല്ല. ജില്ലാ കമ്മിറ്റി മെംമ്പർ മാത്രമാണ്‌. സഖാവിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഈ അഭിപ്രായം പുർണമായും ശരിയാണ്‌.“

സൗഹൃദത്തിന്‌ മങ്ങലേല്‌ക്കുന്നു എന്ന തോന്നൽ ശക്തമാകുമ്പോൾ ശിവാനന്ദൻ സഖാവെ എന്നാണ്‌ വിളിക്കുക. വിശദീകരിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അരിശം വന്നു. മനസ്‌സിലാക്കികൊടുക്കേണ്ടത്‌ തന്റെ ചുമതലയാണ്‌.

”നോക്ക്‌ ശിവാനന്ദാ, നീ നേതൃത്വ പരിശീലനക്ലാസ്‌സുകളിലും പഠനക്ലാസ്‌സുകളിലും പങ്കെടുത്തിട്ടുള്ളതല്ലെ. സെക്രട്ടറി ഒരാളുടെ ഭാഗത്ത്‌ നിന്നൂന്ന്‌ വരരുത്‌. എല്ലാവരുടെയും അഭിപ്രായം കേട്ട്‌ ഏവർക്കും സ്വീകാര്യമായത്‌ കണ്ടെത്തുകയാണ്‌ വേണ്ടത്‌.“

പറയുന്നതൊന്നും അവൻ കാര്യമായി എടുത്തിട്ടില്ലെന്ന്‌ അവന്റെ മുഖഭാവം വിളിച്ചറിയിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്തുവേണമെങ്കിലും ആയ്‌ക്കോട്ടെ. കുടം കമിഴത്തി വെള്ളം ഒഴിക്കുന്നതുപോലെയാണ്‌ ഈ അധരവ്യായാമം.

”രാഘവൻ ഇവിടെ വരു.“

നേരത്തെ പറഞ്ഞത്‌ ഓർത്തിട്ടോ എന്തോ കരുണൻ വിളിക്കുന്നു.

”നീ പോയ്‌ക്കോ. മുകളിൽ പോയി ചർച്ചകൾ നിയന്ത്രിച്ച്‌ അഭിപ്രായങ്ങൾ ബസ്വരൂപിക്ക്‌.“

കരുണൻ വിളിച്ചപ്പോൾ ശിവാനന്ദനോട്‌ പറഞ്ഞു. കരുണനിരിക്കുന്ന മുറിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ മുഖവുര കൂടാതെ അയാൾ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി.

”തന്റെ ചോദ്യത്തിന്‌ ഞാനപ്പോ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല അല്ലെ. പോലീസ്‌ കേസിനൊന്നും അവർക്കുദ്ദേശമില്ല. എങ്ങിനെയെങ്കിലും കുഴപ്പമില്ലാതെ സംഭവം ഒതുക്കിതീർത്താ മതീന്നാ അവര്‌ പറഞ്ഞത്‌. ഇവരെ പുറത്താക്കിയാൽ പ്രതികാരം അവരുടെ കുട്ടികളുടെ നേരെ തിരിയുമോന്നാ അവരുടെ പേടി.“

മറപടി വേണ്ട സമയത്ത്‌ അല്ലാത്തതിനൽ അതിൽ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തോന്നിയില്ല.

”ജില്ലാ സെക്രട്ടറി വന്നിട്ടുണ്ടോ?“

”ഉണ്ട്‌“

”മീറ്റിങ്ങ്‌ എപ്പഴാ കഴിയാ“

”അതിപ്പൊഴൊന്നും കഴിയില്ല. രാത്രി ഏറെ വൈകും. കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും റിപ്പോർട്ടിങ്ങ്‌ കഴിഞ്ഞാൽ അങ്ങേര്‌ പോകും. എന്താ കാണണോ?“
”ഉം“

”എന്നാ താനിവിടെ ഇരിക്ക്‌. എനിക്കൊരു ചായ കുടിക്കണം.“

ആരെയെങ്കിലും വലയിടാൻ കാത്തിരിക്കുകയയിരുന്നൂ എന്ന്‌ തോന്നുന്നു. കരുണൻ പോയ്‌ക്കോട്ടെ. കുറച്ചു നേരം സ്വസ്ഥത വേണം. ഇപ്പോൾ മുകളിൽ പോയാൽ സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന്‌ തോന്നുന്നില്ല.

സെക്രട്ടറിയെ കണ്ട്‌ ചേട്ടന്റെ പ്രശ്നം സംസാരിക്കണമെന്ന്‌ വിചാരിച്ചിട്ട്‌ ദിവസങ്ങളായി. ഇപ്പോൾ അത്‌ ഒത്തുവന്നിരിക്കുന്നു. എപ്പോഴാണാവോ ആളെ ഒന്നു വിട്ടുകിട്ടുക.

കൈകൾ മേശപ്പുറത്ത്‌ പിണച്ച്‌ വെച്ച്‌ തലചായ്‌ച്ചു. പവിത്രൻ വന്ന്‌ വിളിച്ചപ്പോഴാണ്‌ ഉണർന്നത്‌.

”രാഘവൻ എന്തു പണിയാ കാണിച്ചത്‌. മോളില്‌ ആകെ ബഹളാണ്‌.“

”എന്താ ഉണ്ടായത്‌.“

”ചെറിയാൻ ഒരു ഭാഗം, ശിവാനന്ദൻ മരു ഭാഗം. രണ്ട്‌ ചേരിയായിരിക്കാ. ഇനി താൻ വന്നിട്ട്‌ ചർച്ച മതീന്ന്‌ പറഞ്ഞാ ഞാൻ ഇങ്ങട്‌ പോന്നത്‌.“

മുകളിലേക്ക്‌ ചെന്നപ്പോൾ ചെറിയാന്റെ ദേഷ്യം ആളിക്കത്തുന്ന ചുവുന്നുതുടുത്ത മുഖമാണ്‌ എതിരേറ്റത്‌. കുനിഞ്ഞിരുന്നിരുന്ന ശിവാനന്ദൻ തലയുയർത്തി നോക്കിയപ്പോൾ തറപ്പിച്ചൊന്ന്‌ നോക്കി.

- ഒരു ബകൊടിക്കീഴിൽ ഒരേ ലക്ഷ്യത്തിന്‌ വേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കുന്നവർ തമ്മിൽ സംഘട്ടനം! നിറഞ്ഞ അഹന്തയുമായി പരസ്പരം ബഹുമാനിക്കാൻ പഠിക്കാതെ നാം എവിടെയും എത്തിച്ചേരാൻ പോകുന്നില്ല.

വേണമെങ്കിൽ വിഷ്ണു പറയാറുള്ളത്‌ ഇവിടെ ആവർത്തിക്കാം. ഫലമൊന്നുമില്ലെന്ന്‌ മാത്രം.

”ചെറിയാനെങ്കിലും കുറച്ച്‌ ബോധമുണ്ടെന്നാണ്‌ ഞാൻ വിചാരിച്ചത്‌“

ചെറിയാൻ പക്വതയുള്ള ഒരു കേഡറാണെന്ന്‌ അറിയാഞ്ഞല്ല. അപ്പോൾ അങ്ങനെയാണ്‌ പറയാൻ തോന്നിയത്‌. മറ്റു കുട്ടികൾ തെറ്റു കാണിച്ചാലും സ്വന്തം കുട്ടിയെ ശാസിക്കുന്നപോലെ.

”സഹിക്കുന്നതിനും ഒരതിരുണ്ട്‌. ശ്യാമിനെ സംഘടനയിൽ നിന്നും പുറത്താക്കണം, ചെയർമാൻ സ്ഥാനം രാജിവെക്കാൻ സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തണം, ഇതൊന്നും പോരാഞ്ഞ്‌ കുറെ ഇല്ലാത്ത ആരോപണങ്ങളും.“

ചെറിയാൻ എടുത്തടിച്ച മട്ടാണ്‌. പറയുന്നതെല്ലാം കേൾക്കുന്നതാണ്‌ നല്ലത്‌. ദേഷ്യം തണുത്താൽ എല്ലാം പറഞ്ഞു മനസ്‌സിലാക്കാം.

”വാർഡന്റെയും പ്രിൻസിപ്പലിന്റെയും നീക്കമെന്താണെന്ന്‌ അറിയാതെ ഒരു തീരുമാനമെടുക്കുന്നതും ബുദ്ധിപരമല്ല. ഇപ്പോൾ സംഘടനയിൽനിന്നും പുറത്താക്കിയാൽ ശ്യാമിന്റെ നേരെ ആക്രമണമുണ്ടാകാനും മതി. സംഘടനയിൽ ഉള്ളിടത്തോളം കാലം ആരും ഒന്നും ചെയ്യില്ല. അടിയുടെ രുചി നല്ലവണ്ണം അവർക്കറിയം. കഴിഞ്ഞകൊല്ലം ഞങ്ങളനുഭവിച്ച മാനസികസംഘർഷം ഇവിടെയിരിക്കുന്ന പലർക്കുമറിയില്ല.“

”അതെങ്ങിനെ അറിയാനാ. അന്ന്‌ ചിലർക്കൊക്കെ അമ്മായിയുടെ മകളുടെ കല്യാണമായിരുന്നല്ലോ.“

ബബു ശിവാനന്ദന്‌ എയ്ത ഒരു ശരമാണത്‌. ആ ഒരാഴ്‌ച ശിവാനന്ദൻ കോളേജിൽ വന്നതേയില്ല.
”ഒരു കാര്യം കൂടി ഞാൻ പറയാം. ഇത്‌ സമ്മർദ്ദതന്ത്രമൊന്നുമല്ല. ഞാനും, പവിത്രനും, രവിയും, ബാബുവും ഈ അഭിപ്രായക്കാരാണ്‌. ഒന്നും ആലോചിക്കാതെ പെട്ടന്നെന്തെങ്കിലും തീരുമാനമെടുത്താൽ ഞങ്ങൾ കോളേജ്‌ യൂണിയൻ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ നിന്നും വിട്ടുനില്‌ക്കും.“
ചെറിയാന്‌ ബസംഘടനാബോധമുണ്ട്‌. യൂണിറ്റ്‌ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽനിന്നും മാറിനില്‌ക്കുമെന്ന്‌ പറഞ്ഞില്ലല്ലോ. ചെറിയാൻ പറഞ്ഞ്‌ അവസാനിപ്പിച്ചപ്പോഴാണ്‌ കാര്യത്തിന്റെ ഗൗരവം മനസ്‌സിലായത്‌. ഇത്രയൊക്കെയായി എന്ന്‌ പവിത്രൻ വന്ന്‌ വിളിച്ചപ്പോൾ കരുതിയതേയില്ല.
നേരത്തെ പറഞ്ഞത്‌ ഏറ്റതുകൊണ്ടോ എന്തോ ശിവാനന്ദന്‌ പകരം തങ്ങളുടെ വാദം അവതരിപ്പിക്കാൻ എഴുന്നേറ്റത്‌ ജനാർദ്ദനനായിരുന്നു.

“സ്വകാര്യപ്രശ്നങ്ങൾക്ക്‌ അമിത പ്രാധാന്യം നൽകരുത്‌. അടിസ്ഥാനപരമായി സംഘടന റാഗിങ്ങിനെതിരാണ്‌. അത്തരക്കാരെ സംഘടനയുമായി അടുപ്പിക്കുകയോ പൊറുപ്പിക്കുകയോ അരുത്‌. നാമിപ്പോ സംശയിച്ച്‌ നിന്നാൽ കുട്ടികൾക്ക്‌ സംഘടനയിൽ ഉള്ള വിശ്വാസമാണ്‌ ഇല്ലാതാവുക. ശ്യാം യൂണിയൻ ചെയർമാനാണ്‌, അറിയപ്പെടുന്ന നേതാവുമാണ്‌. ഇപ്പോൾ അയാൾക്കെതിരെ നടപടിയെടുത്താൽ സംഘടനയുടെ ഇമേജ്‌ ഉയരുകയാണ്‌ ചെയ്യുക. എടുത്തില്ലെങ്കിൽ യൂണിറ്റ്‌ പാടെ തകരാനും മതി.”

“അങ്ങിനെ തകരുന്ന യൂണിറ്റാണെങ്കിൽ അത്‌ തകരുന്നതാണ്‌ നല്ലത്‌.”

പവിത്രൻ പിറുപിറുത്തു.

“സംഘടനയുടെ നിയമാവലി അനുസരിച്ച്‌ ഭൂരിപക്ഷം തീരുമാനം അംഗീകരിക്കുകയാണ്‌ വേണ്ടത്‌.”

അഞ്ചുപേർ തന്റെ ഭാഗത്തുള്ള ബലത്തിലാണ്‌ ശിവാനന്ദൻ അത്‌ പറഞ്ഞത്‌.
“അതിനിത്‌ സ്വതന്ത്ര തിരുവിതാംകൂർ യൂണിറ്റല്ലെ. ഇതിനു മുകളിലും ഘടകങ്ങളുണ്ട്‌”

ചെറിയാൻ വിട്ടുകൊടുക്കുന്ന മട്ടില്ല.

“സഖാവ്‌ അരുടെ ഭാഗത്താണ്‌?”

രജനാണ്‌ അത്‌ ചോദിച്ചത്‌. നിയന്ത്രിക്കാനാകാത്ത ദേഷ്യം തോന്നി. ഒമ്പതിൽ അഞ്ചും നാലും ആയി തിരിഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്‌. നാലിന്റെ ഭാഗത്താണെങ്കിൽ ഒരു തീരുമാനവും നടക്കാതെ പോകുമല്ലോ. അത്‌ ഭയന്നിട്ടാവണം രാജനങ്ങിനെ ചോദിച്ചത്‌.

“ഞാൻ ആരുടെയും ഭാഗത്തല്ല.”

“എങ്കിൽ ഭൂരിപക്ഷതീരുമാനം ചെറിയാനെന്തുകൊണ്ട്‌ അംഗീകരിച്ചുകൂടാ.”

“ഓ... ഒരു ജനാധിപത്യവിശ്വസി. ജനാധിപത്യോം തലയിൽ ബവെച്ചോണ്ടിരുന്നോ.”

എഴുന്നേറ്റ്‌ നിന്ന്‌ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ എല്ലാവരും നിശബ്ദരായി.

“സാങ്കേതികതയും കേവലഭൂരിപക്ഷവുമൊക്കെ കണക്കാക്കി മുന്നേറുന്ന സംഘടനയാണിതെന്നാണോ നിങ്ങൾ മനസ്‌സിലാക്കിയിരിക്കുന്നത്‌. ഏകകണ്‌ഠേന ഒരു തീരുമാനം എടുക്കാൻ സാധിക്കാത്ത സ്ഥിതിക്ക്‌ ഏരിയ ജില്ലാ കമ്മിറ്റികൾ കഴിഞ്ഞിട്ട്‌ മതി അടുത്ത നടപടികൾ എല്ലാം. യോഗം അവസാനിപ്പിക്കാം”

യോഗം കഴിഞ്ഞതായി അദ്ധ്യക്ഷൻ പ്രഖ്യാപിച്ചു. ശിവാനന്ദനെഴുന്നേറ്റ്‌ നടന്നപ്പോൾ പിന്നാലെ ജനാർദ്ദനനും കൂട്ടരും ഇറങ്ങി നടന്നു. കോണിപ്പടികളിൽ അമർത്തി ചവിട്ടിയിറങ്ങുന്ന കാലടികളുടെ ശബ്ദം പെരുമ്പറയായി ഹൃദയത്തിൽ തുടികൊട്ടി. അവരെല്ലാം പോയി എന്ന്‌ ഉറപ്പ്‌ വരുംവരെ നിശബ്ദത കനത്തുനിന്നു.

*
ബ്ലോഗിലേക്ക്......